Euskal Herriko eszena rockzalearen barruan oso ezaguna izan da hasi zenetik utzi gaituen arte. Miresten dudan jendea baldin badago, hori gaztetatik musikarekin identifikatu eta mundu honetatik desagertzen den arte musikari eusten diona da.

Urte asko dira Eskorbuto desagertu zenetik, eta badirudi Santurtziko taldeak inoiz baino ospe eta jarraitzaile gehiago daukala. Mitoa gehiago elikatzeko inolako asmorik gabe, hona hemen Eskorbutoren ibilbidearen laburpena, ikuspegi pertsonal batetik idatzia. Taldeak utzitako lorratzak hori eta gehiago merezi du.

Bi aitzakiek eraman gaituzte Negu Gorriak taldearen inguruko berrikuste hau egitera. Batetik, berriki argitaratu den taldeari buruzko DVD-a: 1991-2001. Bestetik, duela oso gutxi zabaldu den Negu Gorriak-en gaineko webgune osatuena: www.negugorriak.net. Hain zuzen ere, webgunearen egileari eskatu diogu artikulu hau idazteko.

Gezurra ematen du, baina MCDk hogeita bost urte eman zituen punkaren ikurra goian mantentzen. Hainbat arlotan aitzindariak izan ziren, disko eta abesti on ugari utzi zizkiguten, oso ondo pasatu genuen haien kontzertuetan eta, finean, atal garrantzitsua idatzi zuten euskal rockaren historian, nahiz eta beraiek oso apalak izan eta egindako guztiari garrantzia kendu. Zoritxarrez, azken urteotako ika-mikek eta azalera atera diren trapu zikinek ilundu dituzte taldearen ibilbidearen azken atalak, baina MCDk honen moduko erreportai luze bat merezi du, dudarik gabe.

1975eko ekainak 29. Santa Monica, Kalifornia. Tim Buckleyk kontzertu bat eman du, eta gaua lagun baten etxean pasatu ondoren, etxera itzuli da. Lotara. Ez da berriro esnatuko. Poliziak esango du heroina, morfina eta alkohol gehiegik piztutako koktelaren ondorioa izango dela. Ez da berriro esnatuko. Eta rock and rollak beste hilotz sakratu bat izango du; tarteka-tarteka oroituko duguna. Tim Buckley, bertigoa ematen duten ahots erregistroen kantaria, Jeffen aita, orain dela 30 urte joan zen. Gogora dezagun.

Koka dezagun Boston. Estatubatuarrentzat Massachussets-eko hiriburua betidanik izan da nobleziaren eta aristokraziaren gunea. Auzo beltzik gabeko hiria da, eta musika beltzari eman dion gauza bakarra Bobby Brown izan da. 80ko hamarkadan, Boston Celtics zen NBA osoan hasierako boskotean arraza beltzeko hiru baino gutxiago zituen bakarra. Hala ere, musika beltza rap itxurarekin hard rock gitarrekin lotzen hastea bostondar batzuen lana izan zen, Aerosmith. Run DMC-koekin batera Walk this way abestiarekin ordura arteko pareta gehienak bertan behera bota zituzten.