entzun.com


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Atzera Begira

bidali zure berria Bidali zure artikuluak
Gotzon Hermosilla 2005-12-12

MCD

makarra izatearen xarma

MCD MCD Bilboko gaztetxean.

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko

MCD - Popatik hartzera

MCD - Popatik hartzera. 1985ean grabaturiko maketatik hartua eta DDT-k berrargitaratua.
MCD - Barrekale
Gezurra ematen du, baina MCDk hogeita bost urte eman zituen punkaren ikurra goian mantentzen. Hainbat arlotan aitzindariak izan ziren, disko eta abesti on ugari utzi zizkiguten, oso ondo pasatu genuen haien kontzertuetan eta, finean, atal garrantzitsua idatzi zuten euskal rockaren historian, nahiz eta beraiek oso apalak izan eta egindako guztiari garrantzia kendu. Zoritxarrez, azken urteotako ika-mikek eta azalera atera diren trapu zikinek ilundu dituzte taldearen ibilbidearen azken atalak, baina MCDk honen moduko erreportai luze bat merezi du, dudarik gabe.
MCD Euskal Herriko lehen punk taldea izan al zen? Baliteke. Taldearen ideia 1978-79 urteetan sortu zen. Garai hartan 17 urte inguru zituen Niko izeneko gazte bat txunditurik zegoen Ingalaterratik zetozen soinu berriekin: Sex Pistols, Clash, Damned edo Doctor Feelgood izugarri maite zituen, Iggy and the Stooges, New York Dolls eta MC5en zalea ere bazen, eta talde bat egitea bururatu zitzaion. Gogoratu, 70etako amaieran gaude eta une horretan Euskal Herriko rock panorama basamortu itzela zen: apenas zegoen talderik, jotzeko lekurik ez, grabatzeaz pentsatzea ezta bururatu ere, eta gitarra bat erostea edo tresneria duina lortzea sekulako abenturak ziren. Beraz, garai hartan taldearen jarduera oso mugatuta zegoen, Nikok berak dioenez: Bilboko Plaza Biribileko BBVn eserita ematen genuen arratsaldea, botila batekin, eta gure larruzko txupak zirela-eta harrituta begiratzen gintuzten atso-agureei aurpegira barre eginez. Egunean 24 orduz musika entzuten genuen. Dirua zegoenean, txabiske batera joaten ginen, punk-rock gehiago entzutera eta peta batzuk erretzera. Denok ezagutzen genuen elkar. MCDren lehenengo abestiak entseatzen genituen, nire etxean edo uzten zizkiguten lokaletan. Asteburuetan Zappa, Ovni edo La Jaula-Garagera edo Barrenkalera (garaiaren arabera) joaten ginen, punk-rock eta rocknroll gehiago entzutera, dantzatzera eta drogak hartzera. Rockarekin zerikusia zuen edozein kontzertu 300 bat kilometrora egoten zen, baina hara joaten ginen guztiok: Ramones, Motrhead, The Bishops, Eddie & the Hot RodsEdozein gauza, musika disko edo Los 40 Subnormales izan ezik. Auto-stop eginda ere. Ez ginen batere erosoak, eta 17-18 urteko edozein neska-mutilen antzera, mundua jaten genuen. Bere loriarekin eta bere akats guztiekin.
Zaletasun horretan zerikusi handia izan zuen Nikoren familia giroak: Vazquez Lopez familian bederatzi neba-arreba ziren, eta gehienek zuten musikarekiko grina. Rafa anaia nagusiak gitarra jo zuen 60etan, Los Jovenes del Ritmo izeneko talde batean; Bernar ere Bilboko rockaren beteranoa zen, eta bateria jotzen zuen; eta Loles eta Lupe arreba gazteei ere txikitatik sartu zitzaien gorputzean musikaren irrika, eta urte batzuk geroago Vulpess taldea sortuko zuten.
Star aldizkarian iragarkia jarrita, Nikok Ruffus Fuck-Off izeneko tipo bat ezagutu zuen. Ruffusek gitarra jotzen zuen, eta bien artean MCDren lehenengo abestiak egin zituzten. Handik gutxira Rockan izeneko mutil luze bat sartu zen taldean, abeslari. Rocknrolla zen Rockanen pasioa, eta berdin maite zituen Eddie Cochran eta Sex Pistols. Akilino izeneko bateria jotzaile batekin osatu zuten taldea. Baina lehenengo urte haietan, MCDren jarduera bakarra abestiak egitea (askotan, Sex Pistolsen bertsioak), Nikoren etxean entseatzea (amak kanpora bidaltzen zituen arte), mozkortzea eta kalean barrabaskeriak egitea baino ez zen, eta, gainera, zailtasunak zituzten taldea egonkortzeko: izan ere, bateria jotzaile bat baino gehiago igaro zen taldetik.

Gaur Getxo, bihar mundua

1980an (edo 1981ean, informazio iturriak ez baitatoz bat) lehenengo kontzertua egin zuten. Getxoko Tope dantzalekuak antolatutako lehiaketa batean izan zen, eta MCDren jarrera makarra ez zetorren bat garai hartan Getxo inguruan zebiltzan haize modernoekin, baina, hala ere, hirugarren saria irabazi zuten. Bateria jotzailerik gabe zeuden orduan, eta Bernarrek, heavyzalea izan arren, lagundu zien danborren atzean. Izan ere, Bernar ez zen asko identifikatzen taldearen izpiritu destroyer horrekin, baina han zegoen MCDk beharra zuen bakoitzean, eta, konturatu gabe, 1987 urtea arte jo zuen taldean. Horrek kritika batzuk ekarri zizkien zenbait girotan: Sorbemocos fantzinean, esaterako, laudorioak baino ez zeuzkaten MCDrentzat, baina bateria heavy bat izatea aurpegiratzen zieten etengabe. Moda kontuak alde batera utzita, Bernar zen, dudarik gabe, garai hartan Bilbo inguru osoan zegoen bateria jotzailerik onena, eta zerikusi handia izan zuen MCDren soinuaren garapenean.
Estreinako kontzertu haren ostean, beste emanaldi batzuk egin zituzten; gutxi, egia esateko. Zenbat eta kontzertu gutxiago, orduan eta hobeto zen taldearen goiburua. Dena dela, apurka-apurka ospe itzela lortu zuen MCDk inguruko punk gazteen artean. Nik neuk 1983an ikusi nituen zuzenean lehenengo aldiz, Barakaldoko institutu batean, RIP, Eskorbuto, Basura eta beste zenbait talderekin batera, eta ikaragarria izan zen: Rockanen jarrera (Bilbok izan duen frontman-ik onenetako bat), Nikok baxua jipoitzeko modua Kontzertu hark istilu eta liskarretan amaitu zuen, garai makarra haietan ohikoa zen moduan, baina hori beste istorio bat da.
1984ko otsailean Ruffus taldetik bota zuten, eta MCDren etorkizuna kinka larrian gelditu zen, Rockan eta Niko baino ez zeudelako taldean. Une horretan heldu zitzaien Bilboko inauterietan jotzeko proposamena, Eskorbutorekin. Eskorbutokoek Trapagaranen erabiltzen zuten lokala utzi zieten, eta hiru entseguren ostean Bilboko Unamuno plazan jo zuten, Loles (Nikoren arreba, Vulpess taldekoa) gitarran eta Bernar baterian lagun zituztela. Kontzertu hura betiko geratuko zen taldearen zaleon gogoan, eta ez bakarrik emanaldi ikusgarria izan zelako, ekarri zituen ondorioengatik baizik: egun gutxitara, eskutitz bat agertu zen El Correo Espaol egunkarian, MCDren kontzertuan esandakoaz eta egindakoaz eskandalizatuta zegoen hiritar multzo batek sinatuta, eta taldearen izena ere hizpide hartzen zuten (orain arte ez dugu esan, baina MCD mekaguendios birao ezagunaren siglak baino ez dira). Horren ondorioz, udalak debekatu zuen MCD Bilboko Aste Nagusian, inauterietan edo bestelako jaietan kontratatzea.
Taldearen egoera berezi samarra zen arren, Nikok eta Rockanek ez zuten etsi nahi eta urte berean, 1984an, maketa bat grabatu zuten, Empezamos un 23-F izenekoa, sei abestirekin (Puta cerda, Bilbao, mierda, rocknroll, Vomitar, Popatik hartzera, beharbada euskaraz egin zen lehenengo punk abestia, MCD eta Sex Pistolsekoei ebatsitako No hay libertad de expresin). Bernarrek, ohi bezala, bateria jo zuen, eta gitarra jotzeko beste laguntzaile bat izan zuten, Virgi, Bilboko rock gogorraren beste musikari ezagun bat, Zanahoria Electrica, Distrito Animal eta beste hainbat taldetan aritutakoa. Han agertzen dira MCDren ezaugarri nagusiak: punk ingelesaren eta, batez ere, Sex Pistolsen zordun diren gitarra ozenak, ukitu rockanrolleroa, jarrera makarra eta bilbotartasunaren aldarrikapena.
Formazio horrekin bi kontzertu egin zituzten maketa aurkezteko, bat Yoko-Lennons aretoan eta bestea Garagen (biak Bilbon), baina Rockanek eta Nikok bazekiten egoera horrek ezin zuela iraun, eta gitarra baten bila hasi ziren. Bai eta aurkitu ere: Joakin, Sestaoko gazte bat, MCDren abestiak taldekideek baino hobeto zekizkiena. Horrela osatu zen MCDk inoiz izan duen formaziorik onena: Rockan, Niko, Joakin eta Bernar. Kontzertuak ematen jarraitu zuten, gero eta indartsuago, garai hartan sortzen ari zen RRV kontu horretatik aparte samar. 1986an Condenados a luchar Borrockari loturik bilduma argitaratu zuen Discos Suicidasek. Bertan, Danba, Bap!, Zer Bizio eta abarren abestiekin batera, MCDren hiru kanta agertzen ziren. Diskoak garrantzi historiko handi samarra izan zuen garai hartako punk eszenaren isla izan zelako, baina onartu behar da, musikalki, txapuza bat dela: gaizki grabatua, gaizkiago nahastua MCDren kasuan, norbaiti bururatu zitzaion abestien abiada azkartzea, eta, ondorioz, Rockanen ahotsak pottoki batena ematen du.

Bilboko gaztetxean

Haien belaunaldiko talde gehienek (eta geroago sortutako askok ere bai) diskoak kalean zituztela ikusita, MCDk lan luzea grabatzeko ordua ailegatua zela erabaki zuen, eta estreinako lan luze hori zuzenean eta Bilboko gaztetxean grabatzea bururatu zitzaien. 1987ko urtarrilean bi kontzertu eman zituzten gaztetxean, eta kontzertu haiek gogoangarriak izan baziren ere, patuak berriro ere bizkarra eman zien MCDkoei, eta zinta batzuk izorratu ziren. Zati batzuk estudioan berriro grabatu behar izan zituzten eta, ondorioz, emaitza ez zen espero bezain zuzena izan. Hala ere, disko mitikoa da Bilboko gaztetxean: taldearen klasiko gehienak agertzen dira bertan (Bilbao, mierda, rocknroll taldearen ereserkia, Puta cerda, Panico en las calles, Terrorista). Discos Suicidasek kaleratu zuen.
Disko horretan Bernarrek jotzen du bateria, baina bateria jotzailearen arazoa konpondu beharra zegoen: lehen esan dugun moduan, Bernarrek haiekin jotzen zuen taldeari laguntzearren, baina behin betiko bateria baten beharra gero eta nabariagoa zen. Urte hartan topatu zuten irtenbidea: Jimmi, Bilboko Zazpikaleetako pertsonaiarik ezagunenetako bat, Nikorekin Gazte Hilak taldean ibilitakoa, sartu zen taldean, eta horrela bakea eman zioten azkenik Bernar gizagaixoari.
Garai hartan Basati diskoetxea sortu zen Gipuzkoan, eta MCDkoei bigarren diskoa grabatzeko aukera eskaini zieten. Hortik sortu zen Jodete (1988), beste disko klasikoa, euskal punkaren zutabeetako bat. Han agertzen dira Jodete (UK Subsen C.I.D:-ren bertsioa), Gernika ikaragarria, lehenengo maketatik berreskuratutako Vomitar IZ estudioetan grabatu zuten, Kaki Arkarazo soinu teknikari zela.
Jodete kaleratu ostean, Nikok Ingalaterrara joan behar izan zuen, ikasketa eta lan kontuak zirela medio. Argi zegoen Niko MCDren ardatzetako bat zela, eta ez zion inoiz utzi MCDko kide bat izateari (kanpoan egon zen bitartean, taldearekin kolaboratzen jarraitu zuen, diskoen azalak diseinatzen, esaterako), baina baxua jotzeko beste lagun bat behar zuten, eta Neil irlandar bilbotartua aukeratu zuten horretarako. Hasieran, behin-behineko irtenbidea izan zen hura, baina azkenean, Neil MCDko kide peto bilakatu zen eta urte dezente eman zituen taldean.
1991n disko berria kaleratu zuten MCDkoek, De ningn sitio a ninguna parte, Oihukarekin (ohitura bilakatu zen diskoetxez diskoetxe ibiltzea). Normalean zuzenean jotzen zituzten abesti klasiko guztiak grabatuta zeuzkaten ordurako, eta abesti berriekin bete zuten diskoa. Horregatik, hasieran betiko zaleek uzkur samar hartu zuten diskoa, baina denboraren poderioz asko irabazi duen lana dugu De ningn sitio. Abesti onak daude (Barrenkale, Sucio amor), soinua primerakoa da (Lasarten grabatu zuten, Jean Phocas eta Carlos Creatorrekin) eta, batzuen ustez, MCDren diskorik onena da, nik neuk hasierako lanak nahiago ditudan arren.
Disko horren ostean, Niko itzuli zen Ingalaterrako abentura amaituta, baina Neili agur esatea gogorra egiten zitzaienez, bi baxurekin aurrera egitea erabaki zuten. Nikoren baxuari distortsio handia jartzen zioten eta gitarra baten moduko soinua ateratzen zuen. Horrek berezitasun eta originaltasun handia eman zion garai hartako MCDren soinuari.
1993an ezusteko atsegin bat eman ziguten MCDkoek: bertsioz betetako disko bat. Bertoko taldeak ahaztu gabe (Zarama, RIP, Cicatriz, Anti Regimen), haien betiko punk sustraiei omenaldia egiten zieten (Anti Nowhere League, Infa Riot, Sex Pistols). Dena dela, diskoan argi uzten dute MCDk punk ingelesetik harago begiratu izan duela beti, eta Ramones, The Saints edo MC5en bertsioak ere egiten dituzte.
Izan ere, RRVren garaian, mundu guztiak The Clash, punk ingelesa eta ska taldeak gurtzen zituenean, MCDk Stooges, MC5, Heartbreakers eta punk amerikarraren taldeak goraipatzen zituen. Horregatik batzuek pentsatzen dugu MCD La Perrera eta 90etako hamarkadan Buenavistan sortu zen mugidaren aitzindaritzat har daitekeela. Niko, ados al zaude? Eskerrik asko, baina bigarren mailako talde bat izan ginen beti, gure urterik onenetan ere bai. Hemen putoamoak Eskorbuto, RIP eta Cicatriz ziren. Gertatzen dena da zaldiak sekulako triskantza egin zuela gure belaunaldian, eta orain, bitxia bada ere, batzuek uste dute aitzindariak izan ginela, baina ez dago horrelakorik. Egin genuena gustatzen zaigu, eta harro gaude beti gure kasa joan ginelako. Besterik gabe. Horrek ere arazoak ekarri zizkigun, makarrak izateagatik eta garai hartan nagusi ziren txistu-eta-danbolinarekin, edo musika diskoarekin, edo musika kalimotxeroarekin bat ez etortzeagatik. MC5, The Stooges, Heartbreakers, Dr. Feelgood, Ramones, The Stranglers, Sex Pistols edo La Banda Traperak zoratzen gintuzten. Beno, eskertzekoa da apaltasun hori, batez ere Bilboko talde batengandik etorrita (eta denok dakigu bilbotarrei beti egotzi zaien harrotasunaren berri), baina ez gaude ados. Iritziak iritzi, bertsioena oso disko ona da, eta azala eta diseinua, zenbait talde ezagunen disko ezagunagoen diseinuak kopiatzen dituztenak, bikainak eta oso barregarriak dira.

Gainbeheraren hasiera

Disko horren ostean, Rockanek iragartzen du nekatuta dagoela eta taldea utzi nahi duela. Horrekin hasten da taldearen gainbehera. Bolada batez abeslaririk gabe ibili ziren, eta denen artean abesten zuten: kanta batzuk Joakinek, beste batzuk Jimmik, Nikok baten bat Gorrek 1995ean argitaratutako A sako Pako garai gorabeheratsu honen isla da: abesti onak dituen arren (Pigy Zorrita, Vulpesseko Luperen omenez idatzitako kanta, Papa Noel), ez du MCDren aurreko diskoen maila ematen. Garai honetakoa da Historias del Kronen Montxo Armendarizen filmeko soinu bandan izan zuten parte-hartzea, No hay sitio para ti eta Cargado de alcohol abestiekin. Filmea oso arrakastatsua izan zen, baina arrakasta hori ez zen MCDkoengana heldu, beharbada Madrileko hedabideek nahiago izan zutelako arreta Australian Blonderengan jartzea. Abeslariaren hutsunea bete nahian, Barakaldoko Putakaska taldeko Sueko sartu zen abeslari, baina emaitza ez zen inoren gustukoa izan. Azkenik, behar zuten gizona topatu zuten: Tonino, MCDren abeslari batek behar dituen jarrera eta irudia izateaz gain, primeran kantatzen duena (eta gainera, haren ahotsa eta Rockanena oso antzekoak dira). 1997an Argentinan pare bat asteko bira egin ondoren, Bilbora itzuli eta Bilborrock aretoan Inoxidable zuzeneko diskoa grabatu zuten, taldearen kanta mitiko guztien bilduma, Zero Recordsek argitaratua eta arrakasta handia izan zuena. Gauzak konpontzen hasiak zirela zirudien.
1998. urtean, Athleticen mendeurrena zela-eta, Athletic 100 MCD 20 EP-a argitaratu zuten, Athleticen ereserkia dakarrena. Urte hartan erabaki zuten nahikoa zela bi baxurekin jotzeaz, eta Neil gitarra jotzera igaro zen. Hurrengo urtean Y punkto kaleratu zuten, trantsizio disko bat, berriro ere Zero Recordsekin, eta Joakin eta Neilek taldea uztea erabakitzen dute (Joakinek La Pollarekin joko du aurrerantzean). Parabellum taldeko Lino sartu zen gitarra jotzaile, eta taldeak aurrera egitea erabaki zuen, baina oso dinamika arriskutsuan sartuta zegoen: 2001 urtean Imbecil.com diskoa sarean jarri ondoren (MCDren diskorik onena ez den arren, asko saldu zuen eta jende askok saretik jaitsi zuen doan; Yo Soy Julio Cesarren En Bilbao abesti zoragarriaren bertsio bat zekarren), taldeak jarraitzen zuen kontzertuak ematen, baina ez zuen abesti berririk egiten (2002an kanta bat grabatu zuten Bilboko konpartsek 25. urteurrena ospatzeko kaleratu zuten diskorako) eta apenas entseatzen zuten. Egoera horrekin nazkatuta, 2003an Nikok alde egitea erabaki zuen, eta MCDtik ateratako beste bi musikarirekin (Bernar eta Joakinekin) eta abeslari berri batekin (Koldo) Motorsex sortu zuen. Orduantxe hasi zen istorio honen atalik ilunena. MCDn jarraitzen zutenek aurrera egin zuten, hasierako taldekide bakar bat ere geratzen ez zen arren. 2004an, Nikok publikoki salatzen du Juanjo managerrak urteak eman dituela taldeari dirua lapurtzen, eta MCDn geratzen direnei izen hori ez erabiltzeko eta MCDren kantak ez jotzeko exijitzen die. Azken horiek, Elier izeneko baxu jotzaile batekin, disko bat kaleratu zuten MCDren izenean 2004ko martxoan (Macarrada), baina azkenean izena aldatzea erabaki zuten, eta MaCarraDa izen berria hartu zuten. Erabaki hori ere ez zen alde egindako kideen gustuko: izen berria izan arren, MCDren siglak erabiltzen jarraitzen zuten. Polemika hits horrek hautsak dezente harrotu zituen, eta bolada batean Bilbo aldean ez zegoen beste hizpiderik musikazaleen artean. Tristea, benetan.
Horrekin guztiarekin amaitu nahian, erabaki bat hartu zuten MCDren kide historikoek: taldearen hileta antolatzea. Horretarako, Bilboko gaztetxean diskoa grabatu zuen formazio originala berriro bildu (Niko, Rockan, Bernar eta Joakin) eta, Neilekin batera, azken festa-kontzertu bat egin zuten 2005eko maiatzaren 28an. Abenduan DVD bat kaleratuko dute, hileta-elizkizunetan grabatutako kontzertuarekin, eta MCDren ibilbidea laburbilduko duen liburuxka batekin. Horrenbestez amaituko da talde mitiko honen istorioa. Izan ere, azken orduko kontu zikinek ezin dituzte itzali MCDk bere ibilbide luzean lortutakoak: God save MCD!

2005, URRIA - AZAROA
bidali zure artikulua Bidali zure artikulua
Erlazionaturiko edukiak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.

Berri Laburrak

  • Miss Octubre da Alfredo Piedrafitaren (Barricada) talde berria. Dagoeneko grabatu dute estreinako diskoa.
  • Hesian-ek Goenkale saiorako grabaketa txiki bat egingo du Bonberenean hilaren 10ean, 16:30etan.
  • Interpol taldeak El pintor izenburuko diskoa argitaratu du. Estudioko euren 5. diskoa, 3 urteko atsedenaren ondoren.
  • JAZPANA! 2014rako lehen talde konfirmatuak: Nueva Vulcano, Beach Beach, Capsula, Ladislao...
  • Irailak 16, 19:30: Aitor Gorosabel & Xabi Bastida (Su ta Gar) hitzaldi musikala Antsoaingo antzokian.
  • Juantxo Skalari Txilera itzuliko da urriaren 12an eta The Skatalites-ekin batera joko du.
  • Monkey Week urriaren 10, 11 eta 12an egingo da Puerto de Santamarian: http://monkeyweek.org
  • David Bowie bere hurrengo diskoan lan egiten ari da.

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!