entzun.com


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Atzera Begira

bidali zure berria Bidali zure artikuluak
ASIER LEOZ 2005-04-24

MORPHINE low rock saxoz jantzia

Morphine hirukotea Morphine hirukotea

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Koka dezagun Boston. Estatubatuarrentzat Massachussets-eko hiriburua betidanik izan da nobleziaren eta aristokraziaren gunea. Auzo beltzik gabeko hiria da, eta musika beltzari eman dion gauza bakarra Bobby Brown izan da. 80ko hamarkadan, Boston Celtics zen NBA osoan hasierako boskotean arraza beltzeko hiru baino gutxiago zituen bakarra. Hala ere, musika beltza rap itxurarekin hard rock gitarrekin lotzen hastea bostondar batzuen lana izan zen, Aerosmith. Run DMC-koekin batera Walk this way abestiarekin ordura arteko pareta gehienak bertan behera bota zituzten.

Seattle olatuak Cobain buru dena aurretik eraman zuen arte, Boston ingurura begiratu beharra zegoen zerbait diferentea aurkitzeko; Dinosaur Jr eta batez ere Pixies bezalako proposamen iraultzaileek Boston musikalki abangoardiako hiria bihurtu zuten, hasieran aipatu ditudan faktoreek kontrakoa pentsarazten duten arren. Toki horretan, korrontearen kontra bultzatzen duen zerbait dagoela ematen duen tokian, Morphine osatu, hazi eta amaitu zen 92 eta 99 urteen bitartean. Ondoren ezer ez zen gauza bera izan.
Musika beltza? Bai, zalantzarik gabe. Morphine hirukoak praktikatzen zuena erabat beltza zen, gauari begira egindako musika. Bizitza gaueko hamaiketan hasten da, eta hurrengo goizerarte badago denbora gauaren erakartasuna, kea, begirada okerra eta intentzio zuzena azal gainean sentitzeko eta, gauak berarekin eramaten ez bazaitu, hurrengo batean berriro itzuli gaua nota musikalen forman harrapatzeko. Bestela bukatu da.
Eta dena bukatu zen orain lau urte. Morphine Erromatik gertu ari ziren emanaldi bat eskaintzen. Super Sex kantuaren erdian Mark Sandman abeslariak ziztada bihotz erdian eta lurrera. Hor bukatu zen rock musikatik gitarra ateratzen ausartu zen taldea: Morphine.

Formazioa: 4-4-2? 4-3-3?

Egia da, taldearen formazioak hasieratik edonoren arreta jasotzen du derrigor: bi kordako baxua, bluesman zaharrek erabiltzen zuten slide edo hoditxoa haien gainetik lizun paseatzen Mark Sandman abeslaria. Bateria basiko batean Bill Conway, eta saxo tenorea eskuetan (batzuetan bi jotzen zituen batera) Dana Colley. Ez zegoen gitarrarik saxoa baizik, eta horregatik askok jazz hitza erabiltzen dute berehala taldeari buruz aritzerakoan, baina bide laburra hartzea baino ez da. Morphine taldearen musika rock-arekin dago goitik eta behetik lotua, gitarrarik ez bazegoen ere. Riff-a erabiltzen zuten, askotan gainera, baina baxuaren korda lodietan eta saxoan abiatuta. Angus Young bera ere, bere mastiletik harantzago ikusteko gauza balitz, errendituko litzateke Honey White abestiaren hasieraren aurrean. Dena den, onar dezagun; halako formazioak talde bati ukitu cool bat emate dio. Eta honi gaineratzen badiogu taldeak egiten zuen gauza bakoitzean erakusten zuen gustua, diskoen azaletan hasita eta kontzertuak eskuan ardo beltz kopa batekin amaitu arte, erraza da Morphine rock kontzeptu orokor (eta alfer) batetik kanpo uztea gehienetan.

Mark Sandman: Sax Bomb

Tipoak honetarako balio zuen. Distantzia laburrean nahi zuena egiten zuen taula gainean. Momentuak asmatutako istorioak kontatu adibidez, umore beltzekoak gehienak, bere begi poltsen gaineko begirada maltzurra bertakoen gainean zorrotz jarrita, eta halako batean baxuko kordei eraso egin Morphine munduko pieza berri bati egurra emanez. Eta abesti horietan zer? Kontatzen al zuen zerbait? Ba bai, izan ere Morphine-ko lagunek aparteko garrantzia ematen zieten testuei, hau beraiek esango ez balute ere nahikoa genuke euren abesti batzuen gainean begirada bat botatzea. Mark Sandman eta lagunak beat belaunaldiko idazleengandik gertu sentitzen ziren eta Jack Kerouac zenaren omenezko proiektu batean parte hartzaile izan genituen esate baterako. Nik ere argi ikusten diet literatur mailako konexioa, baina Kerouac, Burroughs eta ohiko koadrila baino, nobela beltza kokatuko nuke Morphine-ren musikaren alboan. Raymond Chandler eta bere Philip Marlow detektibea edo Montalban-en Pepe Carvalho handia. Ez dago nobela beltzarentzat soinu banda egokiagorik; kasua, bulegoa pertsiana erdi jaitsia, ohiko rubiaplatinoa laguntza eske... Morphine gauean eta gauerako egindako musika da. Esan al dut?
Mark Sandman-en heriotzaren ondoren taldea banandu zen, ulertzekoa da. Gainontzeko bi kideek parte hartu izan dute proiekturen batean baina ez dago oraingoz Morphine pizteko asmorik. Sandman-en hutsunea handiegia da. Abeslaria izateaz gain bereak ziren abesti guztien testuak eta konposaketa lan gehienak, eta zaila da oso beste batek bere lekua bete ahal izatea eta lan duina egitea. Askok nahi dute Morphine itzultzea eta eskaintzak jaso dituzte, baina Morphine taldearen historiak hasiera eta bukaera dauka. Tartean dagoena ikaragarria da, merezi du ezagutzea baina kontuz, argi beltzak itsutu zaitzake.



ANALGESIAREN FASEAK BANAN-BANAN

Good (Rykodisc, 1992)
Lehendabiziko diskoan taldeak ezustekoa ematen du batez ere jazz moduko formazioa edukita rock itxurak hartzen dituelako erraztasun handiz. Bateria lanetan Jerome Deupree dago zenbait kantutan. Diskoaren ondoren taldea utziko zuen. Nabarmentzekoak You look like rain, Have a lucky day eta Lisa saxo hutsean marraztutako pieza laburra.
Cure For Pain (Rykodisc, 1993)
Testuak aurreko lanean baino zorrotzagoak dira bigarren honetan. Buena, blues giroko kantu errepikakor eta eranskorra, taldearen aurkezpena bihurtzen da eta Europako jazz jaialdietan hartzen dute parte. Nabarmentzekoa: Cure For Pain bera eta Candy, itzela.
Yes (Rykodisc, 1995)
Beatiful Girls pelikulak despistatuentzat mapan jartzen ditu Honey White abestiaren bitartez. Rock talde gutxik hasi dute horrela kantu bat. Nabarmentzekoak:Honey White, Radar, Sharks eta Gone for Good. Azken hau leuna, zirrara sortzen duena eta gitarra akustikoz jantzia.
Like Swimming (Rykodisc, 1997)
Agian euren lanik ilunena. Azaletik hasi eta azken kanturaino, arnasa hartzea oztopatzen dizu. Umore beltzean bustitako istorioak eta irratiak kolpatu zituen single borobil bat: Early to Bed. Nabarmentzekoak: Early To Bed, French Fries W Pepper eta Eleven OClock, lerro bakarreko testua duena.
B-Sides & Otherwise (Rykodisc, 1997)
Hitz jokoak adierazten duen bezala, B aldeetan gelditutako abestiak erreskatatzea zen asmoa. Nabarmentzekoak: Have a lucky day eta All wrong zuzeneko bertsiotan eta Sundayafternoonweightlessness, entzun behar sinesteko.
The Night (Rykodisc, 1999)
Mark Sandman-en heriotzaren ondoren atera zen baina ez zen postumoa, inork ez baitzekien hil egingo zela. Azkena bezala gelditzea tokatu zitzaion eta pena da, taldeak oso itxura oneko eboluzioa erakusten zuen eta. Nabarmentzekoak: The Night bera, Top Floor Bottom Buzzer sexy-a, eta Rope On Fire, edo nola egin zureak ekialdeko aireak barregarri gelditu gabe.
Bootleg Detroit (Rykodisc, 2000)
Jarraitzaile batek jasoa 93ko birako kontzertu batean. Soinua ez da izugarri ona, baina dokumentu moduan bere balorea dauka. Nabarmentzekoak: Head With Wings eta Buena, kontzertua amaitzen.
The Best Of Morphine (Rykodisc, 2001)
Mark Sandman ez dago eta bukatu dira izenburu ederrak. Bilduma hau ganora eta gogo handirik gabe egina dago ohiko kantu berri parearen amua erabiliaz. Hauek ez diote Morphine historiari ez mesede ez kalte egiten. Dena den, euren diskoetatik aukeratutako kantuak direnez, ezin bilduma txarra atera. Merezi du edukitzea.



EZOHIKO ELEAK

Empty Box (Kutxa hutsik, 1997)
Paketea zabaldu nuen, kutxa bat hutsik
Esanahirik ez niretzat. Kutxa bat hutsik.
Bidaltzailea emakumezko bat zen.
Hemen bidaltzen dizut inoiz eman ez didazun guztia,
zuk berriz bete eta bidali bueltan
beraz kutxa hutsik bidali nion.
Errore handia, kutxa hutsik bidaltzea.

The Way We met (Elkar ezagutu genuen modua, 1999)
Ez, ez dago ezer erromantikorik
biok elkar ezagutu genuen moduari buruz
Honek ez du esan nahi zentzurik izan ez zuenik, nolabait
Agian kontua da horrelakoak garela
Ez dago ez ongi ez gaizki
Ez daukagu istorio ederrik kontatzeko
biok elkar ezagutu genuen moduari buruz
barre egiten eta bata bestearen esaldia bukatzen goxo-goxo
Ez dago ezer erromantikorik
biok elkar ezagutu genuen moduari buruz
Besterik gabe, ohe berean esnatu ginen behin.

Thursday (Osteguna, 1993)
Zita genuen ostegunero, ostegunero.
Ostegun arratsaldero.
Zerbeza pare bat eta billar partida bat
Joaten ginen motel batera, motelera
kalearen bestaldeko motelera
Eta motelaren izena zen Wagon Wheel
Oh
Behin berak esan zidan zatoz
Zergatik ez zara nire etxera etortzen
Esan zidan nire senarra hiritik kanpo dago
Badakizu, hilabete osoan ez da egongo.

Sharks (Marrazoak, 1995)
Marrazoek gobernatzen dituzte ur hauek
Ez utzi zure hatzak ur gainean zintzilik
Ez kontatu kostako soroslearekin
Berak ez zaitu salbatuko
Igeri egin ertzeraino ahal duzun bezain azkar
Igeri, putakume baten moduan
Marrazoek gobernatzen dituzte ur hauek.

Cure for Pain (Minarentzat sendagaia, 1993)
Non dago errituala
Esadazu non da gustua
Non sakrifizioa
Esan non dago non dago fedea
Egunen batean minarentzat sendagaia egongo da
Egun horretan drogak bazter batean utziko ditut.

2003, ABUZTUA-IRAILA
bidali zure artikulua Bidali zure artikulua
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.

Berri Laburrak

  • KRAFTWERK 3D 2015eko apirilaren 22an BCN-n (GRAN TEATRE DEL LICEU). Kontzertu bakarra estatuan
  • Info7 irratiko app-a deskarga dezakezue dagoeneko. Doan. Aplikazio sinplea baina erabilterraza.
  • Nick Cavek Bartzelonan (2015/03/21) eta Madrilen (22) joko du. Sarrerak salgai urriaren 3an hemen.
  • Rock or Bust, AC/DC-ren estudioko disko berria abenduaren 2an argitaratuko da.

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!