Zigiluak Madrileko Rastroan duen dendan eskuratu nituen hamaika aldiz entzunda izan arren, bere garaian ez bainituen formatu horretan erosi. Asteburu oso batez izan dira bueltaka nirean, etengabe. Izan ere, Poison Ivy (gitarra) eta Lux Interior (abeslaria) senar-emazteek 1980. eta 1981. urteetan plazaraturiko disko hauek ezinbestekoak dira rock-and-roll garaikideak eman dituen makina bat musikariren ondarea baloratzeko. Hala nola, Jon Spencer Blues Explosionek edo aurretik Pussy Galorek, The Beasts of Bourbon eta Scientists pizti aussie-ak edo Atom Rhumba euskaldunek, seguru nago buruz ikasi eta barneratu zituztela bi lan hauetako ulu eta erritmo guztiak.


Beti ere, rock-and-rollaren iraganari begira, Sacramento (Kalifornia) hirian bikote heterosexualak eratu zuen taldeak ikaragarrizko ahalmena erakutsi du iragana gaurkotzeko, eta alderantziz, alegia oraina iraganarekin borobiltzeko.  Hala, bi berrargitalpen hauek gaur egun entzutea esperientzia bikaina eta irakaspen mamitsua da.
1980. urtean kaleraturiko Songs The Lord Taught Us Alex Chilton Memphis hiriko jenio ezkutuak ekoitzi zuen, aurretik argitaraturiko Gravest Hits EPan egin bezala. Hasierako lan hartan bertsioak nagusitzen baziren ere, estreinako iraupen luzeko disko honetan kantu propioak dira gehienak, besteak beste, The Mad Daddy eta I Was a Teenage Werewolf. 50eko hamarkadako rock-and-rollean iltzaturiko doinuak dira. Gitarrak gordin eta zital entzuten dira: Ivyk rockabilly tankerako riffak barreiatzen ditu, eta Bryan Gregoryren fuzzak, berriz, garezurra zulatzen du (1980. urteko maiatzean zendu zen). Bateriak, halaber, oinarrizko erritmoak eragiten ditu, eta Luxen ahotsak, reverb efektuarekin estalia, giro ilun eta itogarria sortzen du. Diskoa ixten duen Fever klasikoaren egokitzapena prakak bustitzeko modukoa da, batez ere azken zatia. Ez da Fever, ordea, diskoak gordetzen duen bertsio bakarra.
Bestalde, Psychedelic Jungle-k ez du aurrekoaren harritzeko gaitasun bera. Seguruenik Chilton falta delako ekoizle lanetan, –taldekideek ekoitzi zuten–, eta Bryan Gregory ordezkatu zuen Kid Congo Power-ek ez zuelako aurrekoaren fuzz-basakeria praktikatu, askoz ere musikari sotilagoa baita. Azken, horrek gainera, urte berean The Gun Cluben Fire of Love estreinako lanean jo zuen. Hori dela eta, diskoa irekitzen duen Greenfuz (Randy Alvey and the Green Fuz) bertsioari Jeffrey Lee Pierceren taldearen usaia dario. Kantu horri Goo Goo Muck (Ronnie Cook) doinu sendoak jarraitzen dio, eta pieza propioen artean, perkusio exotikoekin apainduriko The Natives Are Restless nabarmendu behar da. Disko landuagoa da, 60ko hamarkadako garage-rockean eta psikodelian ere bustia, eta aurrekoarekin batera, derrigorrean eskuratu beharrekoa.