.:entzun.com:.

harpide


AC/DC – 2010-6-28 – SAN MAMES FUTBOL ZELAIA (BILBO)
Azkena Rock jaialdia amaitu da, baina ez daukagu denborarik “pobre de mí” kantatzeko, ezta fisikoki errekuperatzeko ere. Astelehena da, baina Bilbon ez dirudi hala denik. Rolling Stones eta Bruce Springsteen katedraletik pasatu baziren, australiarrak ez ziren gutxiago izango, eta sarrera lortu genuen zoriondunak han ginen rock and rollaren zeremonian. Azken esaldi hau duda mudakoa izan daiteke publikoaren zati handi bat ikusi ezkero: zirkura joatea, Athletic ikustea, El Canto del Loco edo AC/DCren kontzertuetara joatea, hori guztia zaku berean sartzen duena eta duela gutxi arte anti-rockeroa zena. Heavyak gutxiengoa ginen, bai, baina beste batean hitz egingo dut horretaz.	Rockaren katedrala. Arg: Urko Ansa. San Mames lepo. Arg: Urko Ansa. San Mamesen ikuspegi orokor bat. Arg: Urko Ansa.
168.kapitulua, mundu biraren azken kontzertua non eta Euskal Herrian! Azkena ere izan omen daiteke, baina oraindik mantentzen duten energia ikusita, ez nuke nik horixe esango. Azken CDko Rock’N’Roll Train martxosoa izan zen lehena, pantailatik animazioa atera zen aurretik, tren bat martxan zegoen eta azkenik eszenatokian sartuko zen, efektu oso polita lortuaz; oraindik eraginkorragoa izango zen lehengo urtean berdin berdina egin izan ez balute. Angus Young, gizontxo txiki argal bat, estadioaren jainkoa bihurtzen da bere solo zorrotzekin, lasterketa amaigabeekin eta burua, zoro baten moduan, gora eta behera behin eta berriz mugituz. Brian Johnson-i dagokionez, taldea aurrera eraman dezakeen abeslari posiblerik onena dugu: karisma izugarria izateaz gain, egoeraren kontrol osoa dauka momenturo, estiloa, jarrera… gaur egun geratzen ez diren horietakoa. Banda osoak sentimendu osoz jotzen du, koordinazio paregabe batean. Printzipioz konplikatuegi ez dela pentsa daitekeen arren, beste inork ez luke soinu hori lortuko, ziur. Honela, disko berriko Big Jack, Blac Ice eta War machinek taldeak bizirik dirauela erakusten badute, zer esan klasiko ahaztezin guzti haietaz: Dirty deeds done dirt cheap, Shout down in flames, Hells Bells (Brian kanpaia jotzen beti bezala, ikusgarria), High Voltage, TNT… Whole lotta rosie klasikoetan klasikoan Rosie hemegalduaren (panpina puzgarri erraldoia) momentua dugu, trenaren gainean mugitzen da, eta oinekin kantaren erritmoa jarraitzen du. Let there be rock amaitu ezinean (nahiz eta guk beste 10 minutu ere jarraituko genukeen) Angusen solo luze baten momentua da, kantak jarraitzen duenean banda osoak erritmo konstante horrekin jarraitzen du gure buruak gora eta behera jarraitzen dietelarik. Kanta honexekin erretiratu dira. Saiatzen gara pentsatzen, bizitzan aukera gutxi daudela horrelako gauza batez gozatzeko, amaitu ote da? Highway to hell ez ote dute jo behar? Eta heldu da momentua, kanta honexekin hain zuzen. Eserlekutan inor gutxi dago jada jarrita. Eta azken errematea, gauaren amaiera, For those about to rock, musikaren historiako kantarik originaletako batekin dator. Kanoikadek musikaren indarra biderkatzen dute, euforia eutsi ezina da. Azkenik su artifizial dotore batzuk ia malkoak isurtzera garamatzate. Akabo da; eskapa indar eta zaldi dituzuenak. Azken aspektu bat aipatu gabe ez nuke utzi nahi: Akatsik ez duen espektakulu honen “akats” bakarra zera da: ez dutela ez errepertorioa ez eta espektakulua aldatzen. Ez dut uste hainbeste kostatzen denik, batez ere daukaten errepertorio erraldoiari erreparatzen badiogu. Ea hurrengoan! SET-LIST 1.- Rock’N’Roll Train 2.- Hell ain’t a bad place to be 3.- Back in black 4.- Big Jack 5.- Dirty deeds done dirt cheap 6.- Shout down in flames 7.- Thunderstruck 8.- Black Ice 9.- The Jack 10.-Hells Bells 11.-Shoot to thrill 12.-War machine 13.-High voltaje 14.-You shook me all night long 15.-TNT 16.-Whole lotta Rosie 17.-Let there be rock BISAK 18.-Highway to hell 19.-For those about to Rock
Urko Ansa

Documento sin título


IMELDA MAY + ELI ‘PAPERBOY’ REED, 2010/07/23, Sos del Rey Católico
Imelday May dublindarrak eta Eli ‘Paperboy’ Reed estatubatuarrak osatutako kartel koherenteak erakarrita gerturatu ginen Aragoiko Erdi Aroko Sos del Rey Católico herri ederrera. Aitzinako merkatuaren arkupeak, Luna Lunera jaialdiaren ezaugarri bihurtuak dagoeneko, gau fresko baina intentsu honen lekuko isilak izan ziren.


THE CULT – 2010-7-23 – Rock Star Live (Barakaldo)
Sarrera guztiak agortuak eta Rock Star aretoa leporaino zegoen. Telonerorik gabe, The Cult 21:00etan hasteko anuntziatuta zegoen, baina ia ordu beteko atzerapenarekin igo ziren Ian Astbury, Billy Duffy eta beren taldekideak oholtza gainera.


BILBAO BBK LIVE 2010, uztailak 8-9-10, Kobetamendi (Bilbo)
Aurtengo Bilbao BBK Live jaialdiak 76.000 pertsona baino gehiago biltzea lortu du hiru egunetan. Berrikuntza nagusia gehitu duten eszenatokia izan da Euskal Herriko taldeei tarte gehiago emanaz. Aurtengo edizioan rock gogorra izan da ardatz nagusia. Goazen egunez egun gertatutakoa ahal dugun hobekien agertzera.


AC/DC – 2010-6-28 – SAN MAMES FUTBOL ZELAIA (BILBO)
Azkena Rock jaialdia amaitu da, baina ez daukagu denborarik “pobre de mí” kantatzeko, ezta fisikoki errekuperatzeko ere. Astelehena da, baina Bilbon ez dirudi hala denik. Rolling Stones eta Bruce Springsteen katedraletik pasatu baziren, australiarrak ez ziren gutxiago izango, eta sarrera lortu genuen zoriondunak han ginen rock and rollaren zeremonian. Azken esaldi hau duda mudakoa izan daiteke publikoaren zati handi bat ikusi ezkero: zirkura joatea, Athletic ikustea, El Canto del Loco edo AC/DCren kontzertuetara joatea, hori guztia zaku berean sartzen duena eta duela gutxi arte anti-rockeroa zena. Heavyak gutxiengoa ginen, bai, baina beste batean hitz egingo dut horretaz.


AZKENA ROCK FESTIVAL 2010 – (II) –
Nick “Royale” Anderssonek duela gutxi elkarrizketa batean esan duen moduan, “munduko jaialdirik onena”rekin urtero daukagun zitara ezin hutsegin genuen rockzaleok, nahita ere. Egia esan, begiak itxita erosi dezakezu urtero bonoa, hanka sartzeko beldurrik izan gabe. Ia estilo guztietako taldeak ikus ditzakezu, askotan Europan ikusteko oso zailak direnak, eta talde abangoardista hauek, undergroundekoak edo mainstreamaren parte direnak ere, guztiek osotasun bat lortzen dute: Ez ia rock and rollarekiko, baizik eta musikarekiko maitasun kolektibo bat. Talderik ezagutu gabe ere joaten denik badago. Zergatik ote? Erantzuna erreza da: Azkena Rock jaialdi bat baino gehiago da; Azkena Rock zeremonia bat da, betebehar bat eta kalitatezko kulturaren erakusleihorik onena. Azkena Rock, kontxo, pribilegio bat da. Ez dakit konturatzen garen daukagunaz. New York Dollsek beraien 2006ko diskoko izenburuan ziotena: “One day it will please us to remember even this” esango genuke desagertuko balitz. Ez dadila inoiz gertatu, please.


AZKENA ROCK FESTIVAL 2010 - ekainak 24, 25 eta 26, Mendizabala (Gasteiz)
Gozatua hartu dugu beste behin bere izaera ongien definitua duen jaialdi rockzale honetan. Gozatua askotariko taldeak ikusi ahal izan ditugulako, gozatua horietako askoren kalitatea ikaragarria izan delako, gozatua sorpresa atseginak eraman ditugulako etxera. Imelda May, The Hives eta Chris Isaak luze gogoratuko ditugu.

footer