.:entzun.com:.

harpide


IMELDA MAY + ELI ‘PAPERBOY’ REED, 2010/07/23, Sos del Rey Católico
Imelday May dublindarrak eta Eli ‘Paperboy’ Reed estatubatuarrak osatutako kartel koherenteak erakarrita gerturatu ginen Aragoiko Erdi Aroko Sos del Rey Católico herri ederrera. Aitzinako merkatuaren arkupeak, Luna Lunera jaialdiaren ezaugarri bihurtuak dagoeneko, gau fresko baina intentsu honen lekuko isilak izan ziren.	Imelda May eta arkupe famatua. Arg: Entzun! (CC lizentzia) Imelda May pozik eta irribarretsu eta bere banda kontzertuaren amaieran. Argazkia: Entzun! (CC) Ez zen Eliren gaua izan, nahiz eta azkenean emanaldia salbatu zuen (eta bikain salbatu ere). Arg: Entzun! (CC)
Imelda May aste batzuk lehenago Azkena Rock-en ikusita genuenez, soul abeslaria genuen gure amu nagusia, izan ere, disko berriaren aurkezpen biran murgilduta baitago estatubatuarra. Aitzitik, eta gure sorpresarako, Imelda May eta bere bandaren kontzertua izan zen gaueko bereziena, hunkigarriena eta indartsuena. Are, une batzuetan, zoragarria izan zen. Formatu txikia ongi datorkiela ageria utzi zuten. Soinua perfektua izan zen eta Azkena rock-en ez bezala, Imeldaren ahotsaren dohainak bere osotasunean gozatu ahal izan genituen. Gainera, set-lista ere oso ongi aukeratu zuten, *Love tatto* beren bigarren diskoan oinarritua, baina grabazio hori bera erruz gaindituz. Hasieran hala ere, zalantzati hasi zirela (batez ere Imelda) iruditu zitzaigun, behar bada musikariak behean eta publikoa goian dagoelako (harmailetan eserita), oso gertu, oso “gainean”. Dudak aldiz, lehen txaloekin ezabatu zirelakoan nago, eta bigarren abestirako lokomotora bere martxa osoan zegoen. Imelda May oso gertukoa, irribarretsu eta atsegina agertu zen publikoarekin eta bere bandak (senarra gitarra jolea du) bikain babestu zuen. Momenturik bereziena *Falling in love with you again* balada kantatu zuenean gertatu zen, publikoa erabat isilik entzuten zuela. Hunkigarria izan zen, bati baino gehiagori malkoren bat eroriko zitzaion, ziur. *Wild about my lovin, Big band handsome man, Smotherin’ me, Love tatto, Smoker’ song, Johny got a boom boom, Watcha gonna do, Psycho* (azken hau kantu berria) eta bukatzeko Gloria Jonesen *Tainted Love* soul pista-erretzailearen bertsioa jo zituzten besteak beste. Zegoeneko publikoa menean zuten irlandarrek eta bukaerako txalo zaparrada merezimendu handiz irabazi zuten. Zeregin zaila suertatu zitzaiona Eli ‘Paperboy’ Reed gazteari, listoia ezin altuago utzi baitzuen Imelda Mayk. Behar bada horregatik, behar bada soinua ez zutelako guztiz alde izan, behar bada euren eguna ez zelako, behar bada bere disko berriko abestiek zuzenean ez dutelako lehenengokoaren punch-a, gauza da Eli ‘Paperboy’ Reed-en showa ez zela ohi den bezain eztandagarria izan. Bere ahotsean ez genuen Howard Tate, Otis Redding, James Brown, Solomon Burke edota Sam Cookeren kemen hori hain garbi ikusi eta gainera abeslari gazteari publikoarekin konektatzea kostatu zitzaion (harroxko samarra ez ote da?). *Come and get it* disko berritik *Just like me, Tell me what I wanna hear, Young girl, You can run on* eta diskoari izenburua ematen dion abestia bera jo zituen (ez gara akordatzen gainontzekoez). *Roll with you* aurreko lanetik berriz gure gusturako abesti gutxiegi jo zituen, eta behar bada haietan egon zen kimika handiena musikariaren eta publikoaren artean, batik bat It's easier abestu zuenean. Sam Cooke beraren *Twistin’ the night away* ere bertsionatu zuen. Bukaera aldean gainera, ekipoa hondatu zen eta musika entzuteari utzi genion. Publikoak aldiz, ez zuen emanaldia bukatutzat eman eta orduan eta soilik orduan, magia sortu zen. Anplitik zuzenean jotzen hasi zen Eli; baxu jolea, Imendal Mayren bandaren kontrabaxua maileguan hartuta, gehitu zitzaion; eta mikrorik gabe lehen diskoko *I'll roll with you* interpretatu zuten. Buf. Ausarta izan zen Eli eta eskertu genion. Gero, identifikatzerik ez dudan beste kantu bat oparitu zigun, oraingo honetan bateriaren eta organoaren laguntzaz. Bukaera ederra erdibidean gelditu zen kontzertu baterako.
Sagardantza

Documento sin título


IMELDA MAY + ELI ‘PAPERBOY’ REED, 2010/07/23, Sos del Rey Católico
Imelday May dublindarrak eta Eli ‘Paperboy’ Reed estatubatuarrak osatutako kartel koherenteak erakarrita gerturatu ginen Aragoiko Erdi Aroko Sos del Rey Católico herri ederrera. Aitzinako merkatuaren arkupeak, Luna Lunera jaialdiaren ezaugarri bihurtuak dagoeneko, gau fresko baina intentsu honen lekuko isilak izan ziren.


THE CULT – 2010-7-23 – Rock Star Live (Barakaldo)
Sarrera guztiak agortuak eta Rock Star aretoa leporaino zegoen. Telonerorik gabe, The Cult 21:00etan hasteko anuntziatuta zegoen, baina ia ordu beteko atzerapenarekin igo ziren Ian Astbury, Billy Duffy eta beren taldekideak oholtza gainera.


BILBAO BBK LIVE 2010, uztailak 8-9-10, Kobetamendi (Bilbo)
Aurtengo Bilbao BBK Live jaialdiak 76.000 pertsona baino gehiago biltzea lortu du hiru egunetan. Berrikuntza nagusia gehitu duten eszenatokia izan da Euskal Herriko taldeei tarte gehiago emanaz. Aurtengo edizioan rock gogorra izan da ardatz nagusia. Goazen egunez egun gertatutakoa ahal dugun hobekien agertzera.


AC/DC – 2010-6-28 – SAN MAMES FUTBOL ZELAIA (BILBO)
Azkena Rock jaialdia amaitu da, baina ez daukagu denborarik “pobre de mí” kantatzeko, ezta fisikoki errekuperatzeko ere. Astelehena da, baina Bilbon ez dirudi hala denik. Rolling Stones eta Bruce Springsteen katedraletik pasatu baziren, australiarrak ez ziren gutxiago izango, eta sarrera lortu genuen zoriondunak han ginen rock and rollaren zeremonian. Azken esaldi hau duda mudakoa izan daiteke publikoaren zati handi bat ikusi ezkero: zirkura joatea, Athletic ikustea, El Canto del Loco edo AC/DCren kontzertuetara joatea, hori guztia zaku berean sartzen duena eta duela gutxi arte anti-rockeroa zena. Heavyak gutxiengoa ginen, bai, baina beste batean hitz egingo dut horretaz.


AZKENA ROCK FESTIVAL 2010 – (II) –
Nick “Royale” Anderssonek duela gutxi elkarrizketa batean esan duen moduan, “munduko jaialdirik onena”rekin urtero daukagun zitara ezin hutsegin genuen rockzaleok, nahita ere. Egia esan, begiak itxita erosi dezakezu urtero bonoa, hanka sartzeko beldurrik izan gabe. Ia estilo guztietako taldeak ikus ditzakezu, askotan Europan ikusteko oso zailak direnak, eta talde abangoardista hauek, undergroundekoak edo mainstreamaren parte direnak ere, guztiek osotasun bat lortzen dute: Ez ia rock and rollarekiko, baizik eta musikarekiko maitasun kolektibo bat. Talderik ezagutu gabe ere joaten denik badago. Zergatik ote? Erantzuna erreza da: Azkena Rock jaialdi bat baino gehiago da; Azkena Rock zeremonia bat da, betebehar bat eta kalitatezko kulturaren erakusleihorik onena. Azkena Rock, kontxo, pribilegio bat da. Ez dakit konturatzen garen daukagunaz. New York Dollsek beraien 2006ko diskoko izenburuan ziotena: “One day it will please us to remember even this” esango genuke desagertuko balitz. Ez dadila inoiz gertatu, please.


AZKENA ROCK FESTIVAL 2010 - ekainak 24, 25 eta 26, Mendizabala (Gasteiz)
Gozatua hartu dugu beste behin bere izaera ongien definitua duen jaialdi rockzale honetan. Gozatua askotariko taldeak ikusi ahal izan ditugulako, gozatua horietako askoren kalitatea ikaragarria izan delako, gozatua sorpresa atseginak eraman ditugulako etxera. Imelda May, The Hives eta Chris Isaak luze gogoratuko ditugu.

footer