Ondo gogoratzen dut nire herriko tabernari berritsu batek, lagun mina ordea, –dena azaldu beharra dago–, ‘Verano Muerto’ abestia jarri zidan unea. Kafesnea ere isuri egin nuen barra gainean, kantu hartan gora eta behera zebiltzan “milioi bat eskeleto fosforeszentek” nigan eragin zuten lurrikararen ondorioz.

Agindu genuen moduan, Entzun! liburuaren azken zenbakian –paperezko formatuak dituen mugak direla eta– argitaratu genuen elkarrizketatik kanpo geratu zen galdera-erantzun sorta berri bat dakarkizuegu hemen. Orduan, Benito Lertxundik bere disko eta liburu berriari buruz hitz egin zigun, erlijioari buruz, ahotsean izan zituen arazoei buruz, Bob Dylani buruz, Zuberoa/Askatasunaren semeei eta Altabizkar/Itzaltzuko Bardoari diskoei buruz... Baina gehiagorako astia eman zuen. Euskal tradizioa, “Gu Gira” kontzertuak eta heavy metala ere izan zituen hizpide...
Orain, aldiz, izpiritua eta bizitzaren filosofiaren inguruan gehiago sakontzeaz gain, sexuaz hitz egin digu eta Ez Dok Amairuren amaieraren arrazoietan sakontzen saiatu gara (asko lortu ez dugun arren, saiatzeak beti ematen ditu bere fruitutxoak), eta “kantautore politiko” deitu ziren haietaz itaundu diogu.
Ez da ordea, oriotarrarekin izan genuen solasaldia hemen bukatuko. Ezta gutxiago ere. Elkarrizketa interesgarri eta argigarri honen hirugarren (eta azken zatia) lantzen ari gara dagoeneko...

Mar de Fondo (autoekoizpena, 2013) dugu Deustuko taldearen azken lana. Betiko lez, Bilboko zoko ilunetatik ateratako musika, aurpegi askotakoa, Bilboko gaua bezala

Borja Estankonak betidanik esan du poeta baino musikaria sentitzen dela, nahiz eta berea arretaz entzuteko musika den, bai musikalki zein hitzei dagokionez. Fruitua (Baga-Biga, 2012) da bakarkako ibilbideari ekin zionetik bere bigarren lan luzea, non hasieratik lagundu dioten musikariak ondoan izan dituen: Itxaso Etxebeste baxuan eta Jimmy Arrabit baterian. "Nire lanik borobilena da, hortik Fruitua izenburua" esan digu abeslariak.