entzun.com


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Backstage

bidali zure elkarrizketak Bidali zure elkarrizketak
Fermin Etxegoien 2011-08-04

Josu Zabala

Josu Zabala Josu Zabala

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Mekoletan jaio baina bi urterekin tokatu zitzaidan bizi lekua Bizkaia sakonetik Gasteiz herrixka handi eta erdaldunera aldatzea. 1960an hamaika urte nituela, gaztelania sekula ondo ikasi ez zuen nire ama Felizianak erabaki zuen akordeoia ikasi behar nuela eta ikasketak egin nituen Cecilio Lz de Luzuriagarekin. 1970 hamarkadan Euskal Herria klandestinitatetik legaltasunerako bidaia ernagarria zen.
Askatasunaren tren geraezina abiatzen da eta nik tren hori martxan hartzen nuen bitartean, maisu-ikasketak burutu eta aurrerantzean irakaslea izango nintzela zirudien. Garai hartan akordeoia jotzen nuen Patxi Villamor edo Lantzale taldeko lagunekin, eta Xabier Amuriza, Jon Lopategi edo Ruper Ordorikaren eskutik sartu nintzen pittin bat euskal musikaren mundu profesionalean. 80 hamarkadan garbi dago askatasunaren bidaia ez dela nahi genuen geltokiraino iritsiko eta beste tren bat probokagarriagoa hartzen dut orain. Hertzainak, lagun arteko jolas modura hasten bada ere, berehala abentura handia bihurtuko da guretzako, eskola utzi eta hemen musikari profesionala izatea zer den esploratuz eta sofrituz. Lagun, barre eta zorion asko, baina baita ere negar eta miseria batzuk. Nahi genuen geltokiraino iritsi gabe, bukatzen den esperientzia handi bat izan zena niretzako. Ondoren, Josu Egireunen aginduz eskale ibili ginen agertokietatik Unai Iturriaga, Igor Elortza eta hirurok. Eskale haiekin ikasi nuen nola musika munduan ere, lapurrek eskaleek baino bizimodua hobeagoa duten. Halere, ez direla libreagoak. Gaur egun gerra beterano baten antzera parapetotik nago begira, taberna baten lagunekin erantzukizun gabe jotzea zer den gozatuz. Mila esker aipatutako guztiei.

Musika egiten hasi zinenean nola ikusten zenuen euskal musikaren etorkizuna? Eta zurea musikari bezala?

Guk ez genuen gure burua musikaritzat har-tzen. Hertzainak rock talde bat zen eta gu rock-eroak. Diktaduraren amaieraren euforia pasatzen hasi zenean sortu ginen eta benetako iraultza baten ametsa nola suntsitzen zen ikusteko aukera izan genuen.Ia iraultza baten ondorioa baikinen. Gu sortu baino bost urte lehenago egoera aurreirautzailea zegoen Espainian, horrek ematen duen itxaropenarekin, eta hori pikutara joan zenean sortu zen etsipena. Gure aurreko urteetan gauza asko izan ziren jokoan gizartean. Garai historikoak bizi genituen eta horren erantzuna izan behar genuen. Gazte ilusoen kontra nahi genuen jo. Punk jarrera aurkitu genuen; God save the queen Juan Carlosi ateratzea baino, Arzalluzi atera behar genion. Aukera izan genuen profesionalki aritzeko eta saiatu ginen ikasten eta agian horrela musikari bihurtu ginen. Halere, No future zen gure garaiko lema eta musika ideiak gomitatzeko tresna zen guretzako. Benito Lertxundi ere hasi zenean gaztea zen Gazte gara gazte ta ez gaude konforme. Gaztetasuna izaten da jendeak bere proiektu pertsonala abiatzen duen unea, mundua aurkitu, zapaldu eta irentsi nahian Nire bizitza erabat aldatu zen Teatro Principalean, 75ean, Baga Biga Higa ikusi nuenean. Egun hartan Euskadi bazela konturatu nintzen, baita Gasteizen ere. Nahiz eta talde bakoitza giro kultural ezberdin batean sortu (Cicatriz, Potato, La Polla) gure belaunaldiko taldeen helburuak berdinak ziren: euskal gizartea astintzea; lau ostia ematea; garai hartako euskal musikarien ezaugarriekin -plasta batzuk, beti aberriaz-eta- apurtzea. Guretzat parekotasun filosofiko handiak, handiegiak, zeuden Lertxundi eta Errobiren artean, esaterako. Eta garbi geneukan ezaugarri horien kontra egin behar genuela lehertu arte; hori da punk jarrera filosofikoa. Eskandalua ere erabiltzen genuen horretarako, akaso besteen bizkar barre eginez eta errespetu gutxi erakutsiz batzuetan. Gazteak ginen.

Noiz hasi zinen ikusten zu inguratzen zintuen musika mundua aurrerantz zihoala; publiko oso bat zegoela, zirkuitua, industria txiki bat muntatzen ari zela?

Gure lehenengo kontzertua egin eta gero lau urte pasa genituen ezpatak zorrozten, tabernetan jotzen, maketa bat grabatzen Paraleloki mugimendu gazte alternatiboa garatzen ari zen; okupazioa, gaztetxeak eta horra hor euskal rockaren zirkuituaren jaio-tza. Bestaldetik Eginek inauguratzen du asteroko atal bat euskal musikari eskainia eta Rock Radical Vasko etiketa sortzen da. 84ean Marino Goik eman zigun gure lehenengo diskoa kaleratzeko aukera. Eta horrela hasi ginen Euskal Herria biratzen. Hasiera batean kasurik egin ez zigun ezker abertzaleak mugimendu berri honen indarraz jabetuta Martxa eta Borroka kanpaina antolatu zuen. Garai hartan berbena taldeak kenduta ia ez zegoen musika enpresarik baina laster sortu ziren batzuk . Teknikoki, antolaketa aldetik eta musika aldetik dena da desastre bat, baina gaztediak asmakizun berri bat egin du: gaupasa. Euskal rocka geraezina da.

Zer dago ondo euskal diskoetxeetan aurrera begiratuz gero? Eta zer gaizki?

Euskal merkatua txikia da. Zenbait militante dago euskal kulturari lotutako edozein industria abiatzen denean, baina negozio bat ere izan behar du. Krisi garaietan, ene ustez, diskoetxe batzuek ez dute bere filosofia mantendu. Asignatura pendiente bat dago hemengo produktuak kanporatzeko (egoera politikoak ez du laguntzen etab.). Bestaldetik, aldaketa ikaragarriak datoz multimedia sistema berriekin eta merkatuaren funtzionamendua aldatuko da erabat (Napster, MP3, DVD, internet). Honekin lotuta esan beharra dago pirateriak enpresa txikiei egiten diela kalte bereziki. Enpresa txikiek imajinazio handia beharko dute pentsamolde bakarreko mundu globalizatu baten erdian bere nortasuna mantentzeko.Dena den, euskal kulturaren etorkizunerako gaur egungo industria kulturala eta euskal komunikabideen sarea handitu eta indartzea ezinbestekoa izango da.

Etorkizuna versus iragana maila pertsonalean. Noiz hasten zara dikotomiaren bestaldean sentitzen musikari bezala?

Heldutasun momentu bat ailegatzen da. Belaunaldi aldaketa ikusten duzu publikoan. Zu baino gazteagoak dira. Zure adineko jendea gero eta gutxiago ikusten duzu. Ez zara gaztea. Ez zaitu horrenbeste kezkatzen kontra egiteak. Zure bide propioa aurkitzen hasten zara, etsairik gabe. Eta egunen batean taldea bukatu egiten da. Hertzainekin guk ez genuen komertzial izan nahi. Gure nahien kontra bilakatu ginen komertzial. Egiten duzun musika noiz den komertziala eta noiz ez ikasten duzunean jada ez zara gazte, beteranoa baizik. Eta, gainera, esan beharra dago gazteek maitatuak izateko jotzen dutela. Guk hori ukatu egiten genuen hasieran, publikoaren kontra egiten genuelakoan, ez genion errespeturik bere iritziari. Publikoa onartzen hasten zarenean, aitortu egin behar duzu hori. Aitormena kantua izan behar zuen gure azkena, geure testamentua. Gertatu zen beste hiru bat urtez iraun genuela hein handi batean kanta horren erruz edo kanta horri esker. Paradoxa horrek despistaturik eduki ninduen; neure eskela sinatu eta gero taldean jarraitzea, alegia. Gu bizitza ematen ari ginen, eta ez zegoen ezer Hertzainak baino inportanteagorik. Hori bukatzean musika era zabalago batean kontsideratzen hasten zara. Hurrengo proiektuetan -Zazpi Eskale- libre sentitzen nintzen; nire kasuan, gaztetasuna desagertu zela adierazten zuen seinale bat gehiago. Nik pentsatu nuen ez nintzela eszenatokietara itzuliko. Ez nuela behar. Nire droga-kopurua hartua nuela. Ez nuen antsietaterik. Baina Hori bai, hortik aurrera abenturarik sortzen baldin bazen, ez nuen modu itxian planteatu behar, oso era zabalean baizik: Ez duzu komertzialtasunaren beharrik, ez diezu merkatuaren egoerari eta enparauei erreparatu behar. Negozio horren aurkako txertoa hartua duzu. Nik orain jarraitzen badut bizio hutsagatik da. Engantxatuta nagoelako. Baina berdin dit orain azokak.

Bere burua etorkizunean imajinatzen duen musikariak ezinbestez ikaraz hartuko du datorkiona?

Euskal Herria txikia da. Denboraldi on batean bi aldiz zeharkatzen duzu urte batean, eta horrek nekea dakar. Jendeak gehiegi ikusten bazaitu nekatu egiten da. Beteranoek asko zaintzen dute bere burua eta ez dira merkatuaren zain egoten, horrek problema handiak ekartzen baitu, neke psikologikoa adibidez. Publikoaren aurrean jartzen zaren bakoitzean epaitua zara. Eta bi aldiz gainera; hasteko, ea zenbat jende datorren zu ikustera eta ea zer esaten duen jende horrek. Epaia, normalean, horrelako zerbait izaten da; zu ikustera jende gutxi joan da, baina, zorionez, eskertu egin du lana. Jarrera baino gehiago behar denean -heldutasunean- hor benetako artista izan behar duzu. Ahots propiorik eta zer esanik ez badago ez dago benetako artistarik. Beteranoen kopurua askoz ere txikiagoa da, baina balorea ez nuke nik esango txikiagoa denik. Hori bai, Euskal Herrian toki gutxi dago: Gariren kasuan ikusten da hori Gari helduago bat, bai, baina ez da gelditzen. Ruper hor dago, gelditzen da, eta geldituko da, baina ezin izango du oso ondo bizi. Jendea ez da konturatzen zenbat lan egin behar den maila horretara iristeko eta zein gutxi jasotzen den. Konparatuz gero, hemen artista batek izugarri eman behar du. Egia da baita ere neska baten irribarrea nahikoa dela zu zoriontsu izateko, eta negozio hau maitasun ariketa bat ere bada, hein handi batean; gerra pertsonal bat: artistarena, sor-tzearena, baina gerra hori maitatuak izan gaitezen ere jasaten da.

Rockari etorkizunik ikusten al diozu?

Rockaren zikloa amaitzen dela dirudi. Gaurko heroiak D.J.-ak dira eta ez gitarra killerrak. Valsa, tango edo fandangoaren moduan rocka ez da desagertuko. Gaur egun gordetzeko sistemei esker musika ez delako desagertzen. Museo multimediara pasako da. Gaurko gazteek, grabaketari esker, beraien aiton-amonek entzun duten musika gehiena entzuterik dute. Bere gurasoek seguraski ezin izan dute haien aiton-amonen garaiko musika ezagutu. Ordenadoreekin aukera ikaragarriak ditugu bai musika sortu, bidali, soinu berriak lortu edota lantzeko. Gaur edozeinek grabatu ahal du bere maketa etxean inbertsio txiki batekin, musika jakin gabe musika egiteko loop-en bitartez programak hor daude . Multinazionalak eta komunikabideek jarraituko dute moldatzen publikoaren gustua baina munduko musika guztia izango dugu eskura.

Euskal Herrian gaur egun jorratzen diren zein estilori ez diozu etorkizun garbirik ikusten?

Nik uste dut kalidadez egindako edozein produktu mantenduko dela. Berdin dela estiloa. Sekula ez da izan hainbeste instrumentista Euskal Herrian, eta hau egia da musikaren atal guztietan, tradizionala, klasiko zein modernoan. Moderno jaio dena klasiko bihurtu behar da ez hiltzeko. Modek marjinatuko dituzte estilo batzuk baina originaltasuna sobera ez den garaietan revivalak berreskuratuko ditu. Gizartearen eboluzioarekin batera musika estiloak ere moldatuko dira mestizaje berriekin. Eta mila urte barru, ez badugu gure planetarekin bukatu gerra edo eraso ekologikoen bitartez, euskaraz mintzatzen bada inon, batzuek behintzat jakingo dute Mikel Laboa zein zen.

Zu zeu orain arte ez ibilitako zein estilorantz hurbilduko zarela sentitzen duzu?

Gaur egun lagunekin denbora pasan gehien jotzen dugun musika tradizionala da. Ez litzake harritzekoa gaur egungo makallau errutako batzuk txistulari izatea 30 urte barru.

Euskal kantaria zara, euskal musikaria, baita abestien euskal idazlea ere. Noiz hasi zinen ikusten zuregan euskaltasunak etorkizuna zuela?

Horrek bost. Euskalduna naiz. Euskaraz lortuko ez banu arrakasta nahikoa, ez nuke hizkuntzaz aldatuko. Gure lehen fansak, pare bat kenduta, erdaldunak ziren, beti galdezka ia zergatik ez genuen erdaraz egiten, eta guk gure naturaltasuna aldarrikatzen genuen. Eta gainera, garai hartan ez zegoen etorkizunik guretzako: No future. Lehen diskoaren ondorioz hasi ginen konturatzen euskararena komertzialtasun aldetik ez zela oso ideia txarra izan. Konpetentzia gutxi genuen eta garai hartan euskarak prestigioa zuen gizartean eta publiko erdaldunak onartu eta animatzen gintuen . Erdaldunei euskaraz kantatzen lau urte pasa ondoren AEK-k kontratatu gintuen Donostiako belodromoan jotzeko (84an, oso oker ez banago). Publikoaren gehiengoa euskalduna zela gure lehen kontzertu honetan borroka etengabekoa izan zen. Gu milaka gazteren kontra elkarri txu egiten. Berdinketa batean geratu omen zen dena eta beste partida batzuetarako hi-tzartu genuen.

Zer esango zenuke honetaz?

Desberdintasun kulturalak dira kritika ezegoki batzuen eragile. Julio Iglesias txarra dela esaten denean hemen, gure ustetan etsaiaren molde kulturala ordezkatzen duelako da. Jarrera politikoa dago horretan. Dena den, produkzio edo musikari hoberenek ez dute bermatzen arrakasta, eta multinazionalek askotan saltzen dizkigute komunikabideen laguntzaz oso ondo ekoiztutako arima gabeko kantuak. Hemen logikoagoa dirudi AEB edo Ingalaterrako eredua, eta ez gertuago dagoen espainiar edo frantziarrena. Herri guztietan egongo da leku bat bertako kantugileentzako. Eurak baitira -herri horren sentsibilitatetik abiatuta- mundu guztian berdinak diren giza emozioak adieraziko dutenak. Emozioak adierazi herriak ulertzen dakien moduan.

Ezin dugu, orduan, produktu inteligenterik asmatu, nahiz eta neurri batean protesikoak izan?

Amerikar musika protesikoa da, Afrikatik eramandako esklaboei esker jazza, bluesa, rocka, son, etabar. Madness produktu inteligente bat zen, baina ska jamaikar protesia zuen oinarri. Talde batek musikagatik konektatzen du batez ere jendearekin. Baina bizitza estiloak edo jarrera ideologikoak sekulako eragina dute publikoaren identifikazioa lortzeko . Eta honek berdin balio du Negu Gorriak edo La Oreja de Van Gogh-en kasuan . Askotan arrakastarako originaltasun musikala baino inportanteagoa da momentu egokian esan gabe dagoena, edo esan behar dena, edota jendeak entzun nahi duena esatea. Kritikariak originaltasuna, maisutasuna, edo kalitate teknikoa baloratuko ditu. Jendea berriz musikaz inguratuta bizi gara, denbora asko musika entzule pasiboak bihurtuta. Leku publiko gehienetan hutsaren beldurrez, eta ezin ditugu belarriak itxi begien moduan adibidez. Erretzaile pasiboen tankeran musikarik gabeko gune publikoak erreklamatu beharko genituzke. Eta zure musika aukeratzeko momentua iristen denean belaunaldia, moda, ideologia, tradizioa, kultura, komunikabideak eta faktore askok eragiten dute zure aukeran. Azken urtetan izan dira proiektu original eta interesgarriak, epe laburrean bukatu direnak minoritarioak izateagatik. Eta herri txiki honetan minoritarioa izatea etorkizun laburrekoa izatea da.

Zer nolako eragina izango du aurrerantzean musika ikasi duen gero eta lagun gehiagorik egoteak?

Gaur egun musikaria izatea lanbide arrunta, normala, bihurtu da. Musika talde batean aritzea ez da eskandaluzko ezer, eta hori ongi dago. Maila teknikoa handitu da oso. Horrez gain, bai musika tradizional zein berrietan inoiz baino instrumentista gehiago dago. Baita soinu-estudio, soinu-enpresak, teknikari eta abar. Musika ziurtatuta dugu.

Zu zeuk hemendik aurrera lagun-musikaria fitxatzerakoan kontutan izaten duzuna, eta lehen izaten zenuena, gauza bera ote dira?

Ez dut aspaldidanik inor fitxatu, baina egin dudan azkenekoetan harreman pertsonala eta proiektuarekiko jarrera begiratu izan ditut. Hertzainak abiatu zenean instrumentu bat apur bat jotzen zekien edonork balio zigun. Gaur egun aukera asko dago, zorionez musikari on eta jator asko dagoelako.

Egoera politiko-sozialaren araberako kreazioan eboluzioa nolakoa izan daiteke aurrerantzean?

Erabatekoa. Kultura eta politika ezin dira banatu. Euskara ahula da, eta bere etorkizuna euskaldunen gogoaren araberakoa izango da, edozein modutan euskara delako gure aberri bakarra gaur egun. Biharko batean Euskal Herria balitz gure aberria, euskararen etorkizuna ez litzateke bermatuta izango muga propio bat izateagatik. Ikusi bestela irlandarren kasua: Hizkuntza: 0 eta Musika: 10. Musikak etorkizun gehiago luke lengoaia internazionala delako, baita nahasten delako zapore berriak hartzean ere. Noraino mantenduko du hemengo musikak bere kolore eta nortasuna, irlandarrek, adibidez, lortu duten moduan? Dena den Hertzainak taldeak esaten zuen moduan: behar bada egunen batean Euskadi izango da libre eta tropikala, militarrik gabe, buruaren jabe edo zergatik ez burugabe hobe.

Orainaldian zein etorkizunean musikak errealitatea aldarazteko izan dezakeen gaitasunaz zer esango zenuke?

Belaunaldi bakoitzak badu nortasun bat; mundu zaharrari aurre egin behar dio bere pentsamolde gaztearekin, eta hori musikan ere islatzen da. Guk bagenuen etsai bat, gizartea alegia. Gaur egun, gazteek haien artean lehiatu behar dute. Elkartasuna bezalako hitzek zentzua galdu dute, eta agian gazteak hori ari dira salatzen eszenatokitik, horren kontra ari dira leher-tzen. Belaunaldi bakoitzak berea adierazten baitu. Musikak jendea batzeko balio du. Historian ere balio izan du borroka eragiteko: musika militarra, himnoak, Mod-rockers, punk-heavy-a kasu. Baina iraultzak egiteko gaitasunik ez badu ere, oso bide garrantzitsua da herrien elkar ezagutza areagotzeko. Ez gara egon leku askotan baina gozatu dezakegu haien musikaz. Musikak lagundu du arrazak integratzen. Ikusi musika beltzaren kasuan bai iparramerikarra, hegoamerikarra edo afrikarra izan dira kultura horiengan onartu dugun lehenengo enbaxadorea.

Euskal kritika ez da erreala izan. Aurrerantzean beharrezkoa litzateke erealtasun puntu hori?

Euskal musika lau katu ginela eta denok elkar lagundu behar genuen garaiak zorionez bukatu dira. Gaur musikari asko eta onak ditugu eta leku guztietan bezala hain onak ez direnak ere bai. Denak zaku berean sartzea ez da logikoena. Egiak ez liguke kalterik egin behar. Kazetaritza inportantea da batez ere sortzen diren proiektu berri desberdinak ezagutarazteko. Bestalde kritiko boteretsuaren papera ere beldurgarria izan liteke.

Inoiz aldatuko dela uste duzu? nola gertatuko da, gertatzekotan?

Kritikari guztiak zaku berdinean sartzea ere ez litzateke zuzena izango. Euskaraz ez bada izan ere, idatzi izan dira Euskal Herrian zenbait kritika mingarri, baina ez da normalena izan. Familia txikia gara musikari eta musikazale euskaldunok, erdi lehengusu gehienok, eta ez dirudi harremanak puntu onean mantentzeko kritika serioak bide errazena denik. Nik uste dut aldaketa gertatuko dela denborarekin, agian hurrengo belaunaldian, gaurko balore batzuk kadukatu eta berri batzuen agertzearekin. Etorkizunean mundu osoko musika zahar eta berri guztia egongo da eskuragarri edozein etxetan tekla bat sakatuz, eta kultura musikala handiagoa izango da. Nik uste dut publikoak eskatuko dituela musika zein kritika serioak. Dena den, talde guztiek duten kritikaririk gogorrena publikoa izaten jarraituko du. Ba al da talderik Euskal Herrian eroso bizi denik soilik kritika onei esker?

Nola imajinatzen duzu euskal musika etorkizunean?

Ez dakit ba, ez daukat bola magikorik edo tarot sistemarik galdera honi erantzun zientifikoa emateko. Espainiako diktaduraren garaian irratia zen komunikabide handiena, baina ez zuen emititzen andaluziar musika baino, chansonnier frantziar edo italiar eskasak, Euskal Herritik Luis Mariano edo Los Chimberos bezalako gauzak Bitartean Ipar Amerikan eta Europan 60etako iraultza gertatzen ari da da (hippyak eta abar) eta mugimendu kultural bat abiatzen da. Musika haren zati handia delarik. Ordura arte musika entretenimendu edo solaserako izaki, hemendik aurrera sortzen da gazteek soilik beraientzat egindako musika. Musika orain identifikatzeko modua bilakatu da, eta haren bidez espresatzen dute errebelioa. Protesta kantuak ugaltzen dira Honekin batera efektuak biderkatzeko industri berri baten garapen ikaragarria hasten da; musikaren industria (komunikabide, diskoe-txe eta abar). Euskal Herria prozesu honetatik aparte bizi da Francoren diktadurarengatik eta euskal musika ia desagertuta edo ezkutatuta dabil. Baina 60etan erresistentzi mugimenduaren agerpena eta diktaduraren dekadentziarekin berragertzen da. Hasiera batean erresistentziari lotutako mugimendua izan arren, gero -diktaduraren amaierarekin- prozesu bat abiatzen da non alde batetik inportatu egiten diren batez ere Ingalaterra eta AEBn modan dauden estiloak (Rocka e.a) eta baita klasikoak diren estiloak ere (jazz-a). Taldeak ugaldu egiten dira 80etan. Sortzen da ere hemengo musika industria (diskoetxe, estudioak, teknikariak, soinu ekipoak, managerrak eta abar). XX. mende bukaeran, euskal musikaren homologazio prozesua geraezina dela (metropoliaren tendentziak jarraituz) esan dezakegu. Geroari begira nik uste dut euskal musika gero eta normalizatuagoa izango dela. Maila tekniko ona dela-eta, alde batetik. Gai sozio-politikoaz gain imajinazioak leku gehiago hartuko duelako. Baita herri txikia izanik bere baitan loratuko direlako munduan indarrean dauden tendentziak, baina bertako elementu tradizionalak nahastuz. Identifikatzeko moduko musika izatea zailago egingo zaio hemengoari musika kubatar, edo irlandarrari baino, eta hemen datza problemarik handiena, hemengo musika berria ez baita sortu eboluzio natural baten bidez, hau da, gure sustrai kulturaletatik abiatu eta gero kanpoko elementuak nahastu, gure tradizioaren transmisioan geraldi handia izan delako XX. mendean, errepresioa dela eta (baita gaur eguneko familiak ez duelako funtzio hori betetzen ere). Beraz, gazteen artean (horiek dira etorkizuna) euskal sustrai gutxi duen musika egiten da batez ere. Hemen musika inon baino alaiagoa izanen da baina euskal rockanrolari buruzko Hertzainen profezia Euskadin rockanrollak ez du dirurik emanen indarrean segituko du euskal musika guztiari aplikatua.

Nolakoa izatea nahi zenuke?

Librea, sortzailea, ausarta, merkatuko legeak jarraitzen baino garaiaren lekuko eta herriaren adierazgarri izaten. Imajinatiboa eta originala ere izan beharko luke. Aldi berean sustraiduna, identifikagarria, etorkizuneko per-tsonak senti ditzakeen emozio guztien adierazle eta eragile. Eta zergatik ez koloretakoa (baita 3Dkoa ere). Aipatu nahi nuke ere etorkizuna emakumezkoena da, gizonezkook jai dugu, musika ere eurena izango bait da.

Nola ikusten duzu zure burua etorkizunean?

Musika da niretzat gustukoen dudan jolasa aspalditik, baina urrun nabil profesionaltasunak dakarren tentsiotik. Zaila da musikatik bizitzea Euskal Herrian, eta ez da hori nire helburua orain. Euskal musikaren eskaparate hoberenean nabil lanean eta oso kontaktu zuzena daukat gaur egunean egiten den musikarekin.

Eta hor eszenatokiaren ondoan ikusten dut nire burua, eta gero lagunen artean musika egiten astelehenetan taberna batean. Geratuko da tabernarik hori soportatuko duenik?

Txikia nintzenean ez zegoen soinu ekiporik tabernetan eta txistua entzuten zen igande arratseko poteoan. Kutxi kalean jendeak kantu egiten zuen. Adurtza auzoan itsu batek poteoa egiten zuen akordeoiarekin, koadrila guztia kantuan Donnayren doinuak eta. Ardoa ona eta merkea omen zen garai hartan. O tempora o mores.

2001, ABENDUA
bidali zure elkarrizketak Bidali zure elkarrizketak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.

Berri Laburrak

  • Info7 irratiko app-a deskarga dezakezue dagoeneko. Doan. Aplikazio sinplea baina erabilterraza.
  • Nick Cavek Bartzelonan (2015/03/21) eta Madrilen (22) joko du. Sarrerak salgai urriaren 3an hemen.
  • Rock or Bust, AC/DC-ren estudioko disko berria abenduaren 2an argitaratuko da.

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!