Zorionak liburuarengatik. 80ko hamarkadaren giroa oso ongi jasotzen duen lana da. Nola dakusazu zuk?
Bai, noski dokumentatzen dituela urte horiek, baina beti pentsatu izan dut irudi asko atera gabe geratu zirela eta aukeraketa gogorra eta krudela izan dela liburuan atera ez diren argazki guztiak kontutan hartuta.

Noiz hasi zinen kontzertuetara kamera eramaten? Zergatik? Suposatzen dut urte horietan kontzertuetan kamerak ikustea ez zela oso ohikoa izanen ezta?
Pentsatu argazkigintza analogikoak 100 urtetik gora daramatzala gure artean. Argazki kamerek guda asko dokumentatu zituzten XX. mendean. Talde eta musikari batzuen emanaldiak fotografiatzeko arrazoia garaiko aldizkari espezializatuetan kronikaren bat ilustratzea izan zen beti. Leku bat egin nahi nuen kazetaritzan.


Punka eta "euskal rock erradikala" (RRV gaztelaniaz) zeritzona jaso zenuen zure kamerarekin. Ondoren, Movida madrileña zeritzonaren taldeak eta giroa. Zer desberdintasun zeuden bata eta bestearen artean zure iritziz?
Bi mugimendu hauek sormenezkoak izan ziren eta bakoitzak momentu eta alderdi asko izan zituen. Zerbait esateko nahia da bateratzen dituena modua edozein dela ere. Mezua askatzailea zen, akordez josia, teklatuez, baxuez eta gitarkadez. La Polla Records-en esaterako, Evaristok gazteei erakutsi eta abisatu nahi zien. Eskorbutokoek dibertsio asko eta polizia gutxi nahi zuten, Derribos Ariasekoek alemaniera ikasi nahi zuten zazpi egunetan…

Ezagutu eta fotografiatzeko aukera izan zenuen taldeen artean, zeinek harritu zintuen gehien?
1984an Erriberrin fotografiatu nuen La Fura dels Baus-en lehen emanaldiak unkitu ninduen. Antzerki teknikak eta arte plastikoak musikarekin eta eszena oso biolentoekin nahasten zituzten. Aktoreak gaizki tratatuak ziren fisikoki, buruz behera zintzilikatuta ageri ziren… Orduz geroztik, ezerk ez ninduen txundituko.

Beti dago iraganetik zerbait ikasterik. Zure iritziz, zer da belaunaldi berriek urte horietatik ikasten ahal dutena? Zer irakaspen hartzen ahal dute? 
Orain ere ari dira egoera eta giro interesgarriak sortzen. Eta hori da garrantzitsua dena. Egoera eta giro horiek bizi behar dituzte, gero modu dokumental batean kontatzeko, estridentziarik eta hutsalkeriarik gabe. Jakin behar da ikusten eta egiten dena gordetzen.


Noiz konturatu zinen eferbeszentzia, lañotasuna eta magia bukatu zirela?
Prosaikoa dena beti agertzen da edozein momentutan, bizirautea eta fakturak ordaintzea, ez dago beste erremediorik. “Lana edo bizitza aukeratzeko eman ziguten eta lana aukeratu genuen”, horrela dio duela gutxi agertu den kale- pintada anonimo batek.

Drogek orduko protagonista eta gazte anonimo asko hobira eraman zituzten. Batzuk segituan, beste batzuk urte batzuen bueltan. Gogoratzen duzu nola bizi ziren drogak? Ze pertzepzio zegoen drogen gainean?
Drogek eta autoek urte horietako protagonista asko itxutu zituzten. Osotasunaren parte bezala onartuak izan ziren, zegoeneko exisititzen ziren... Droga horietako batzuk, legalak, kalean daude oraindik... gai honen gainean paternalista izan gabe.

Iñigo Munsterrek esan dit anekdota asko eta asko dituzula. Gutxienez bat kontatuko diguzu?
Nire argazki kamera arrosa fosforito koloreko hatz-laka batekin margotu nuen eta punk ordez, pink nintzela esaten nuen. Behin, taxi batean ahaztu zitzaidan eta taxistak “Galdutako Objektuak”-etara eraman zuen eta segituan errekuperatu nuen, inork ez zekien zer egin arrosa koloreko kamera batekin. Gaur egun, kolore guztietakoak daude.

Zein zen zure talderik gogokoena?
Kortatu; Specials-en gisako ska asko gustatzen zitzaidan, edo Radio Futuraren letrak.

Bazenion estimu berezirik musikariren bati? Nori?
Poch-i, Ignacio Gascari. Onartu behar dut oso begikoa nuela.

Eta garai hartako zein abesti zen gustukoen zeneukana?
Polansky y el Ardor-en Chantaje emocional, bat esatearren.