entzun.com

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Elkarrizketak

bidali zure elkarrizketak Bidali zure elkarrizketak
Gorka Erostarbe 2005-12-10

ANARI Bera eta beste bat

Anari Anari

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Edo; beste bat eta bera. Anari berri bat, betikoa izateari utzi gabe. Edo betikoa, berria izateari uko egin gabe. Betiko letra eta giro intimistak galdu gabe, doinu rockzaleagoa, elektrikoagoa dakar Zebra-k (Metak), bere ibilbidean muga bat ezarri eta bide berrietarako leiho bat irekiz.

Bidea eta kontzeptua hitzak sarri aipatu ditu elkarrizketan zehar. Erditze gogorra izan du Anari Alberdik (Azkoitia, Gipuzkoa, 1970). Denbora behar izan baitu bidea eta kontzeptua topatzeko. Baina, aurkitu du, eta Inoren Ero Ni-ko hiru musikariak alboan izanda Borja (gitarra), Drake (baxua) eta Mikel Abrego (bateria) ohiko sentsibilitadez eta intentsitatez, doinu eta soinu zertzelada berriez, eta elkarren artean loturiko ideiaz osaturiko diskoa eman du argitara. Perla bat etapa bati amaiera emateko.

Bost urte igaro dira Habiak bakarkako bigarren diskoa kaleratu zenuenetik. Aurrez pentsaturiko erabakia izan da epe hori, edota, kantuek, sortze prozesuak berak eraman zaitu denbora tarte hori hartzera?

Habiak diskoarekin mordoa jo genuen. Ia bi urtera iritsi zen bira. Gero, bakarrik egin nuen beste bira handi samar bat. Beti nago zerbait egiten, konposatzen, idazten, baina bidea argi ikusi beharra nuen berriro grabatzen hasi aurretik. Iaz grabatzea ere planteatu nuen, baina ez nuen argi ikusten. Beste zerbait behar nuen. Kantu asko egiten dituzu, eta nondik jo aukeratu behar izaten da. Grabatzen hasteko behar izaten dut kontzeptu bat harrapatzea, bidea zabalduko didan kantu bat topatzea. Uste dut iazko udan-edo jakin nuela Zebra izango zela abesti hori. Hark ireki zidan bidea, eta uste dut inoiz baino disko kontzeptualagoa egin dudala. Hartu dut lizentziatxo bat abesti bateko esaldi edo ideia bat hurrengo batean ere erabiltzeko. Diskoko azken kantuak letra guztiak biltzen ditu gainera.

Zebra kantuak ematen dio izenburua diskoari. Zuria eta beltza dikotomiaren ingurukoa. Gizakiaren kontraesanen adierazgarri?

Ideia zenbait behin eta berriro ageri dira: gorantz erori, behera igo, zuria eta beltza ... Irudi horiek gustatzen zaizkit. Zuria eta beltza, eta beltza eta zuriaren arteko joko hori. Gure eta besteen kontraesanak agertzen dira, eta badago pesimismo bat, baina bizirauteari egindako disko bat da. Inoiz baino letra gogorragoak dauzka, baina zenbait pasartetan argi gehiago ere badu.

Geldi ez zara egon denbora honetan, ordea. Gailrekin, Pettirekin edota Lisabrekin lankidetzak egin dituzu. Baliagarriak izan zaizkizu?

Bai, asko gustatzen zait beste talde batzuekin jotzea ere. Luxu bat da. Esaterako, Pettirekin egin nuen disko laburrak aukera eman zidan jarraitu beharreko bidea topatzeko.

Habiak lana egitean aipatu zenuen talde lana sendotu egin zela. Susmoa dugu Zebra-n ere oso garrantzitsua izan dela Borja, Drake eta Abrego hirukoteak egindako lana.

Bai, horrela da. Zenbait pasartetan nabarmena da Inoren Ero Ni-ren ukitua. Inoiz baino gehiago izan dira eurak direna. Inoiz baino gehiago nahastu gara taldea eta ni. Lehen, Anariren esparruan gehiago barneratu behar izaten zuten. Oraingoan, aldiz, bion giroak nahastu dira, eta oso ondo nahastu gainera. Borjak beste ahaire bat eman dio gitarrari. Beste leku batzuetara eraman gaitu, nik maite dudan beste musika batera, Sonic Youth... Izugarrizkoa izan da egin duten lana. Kantu bat hartu eta asko landu dute. Beraien eta nire disko bat da. Disko honetan oso argi nuen beste zerbait egin nahi nuela, txeloa ez nuela erabili nahi, nahiz eta oso gustukoa izan. Esparru horretan egonda nago, eta hortik atera nahi nuen. Rocka mordoa gustatzen zait, eta neure burua oso natural sentitu dut lan honetan.

Lan elektrikoago eta rockzaleagoa izanagatik, giro intimista intentsoak ez dira galdu.

Ez du zertan gainera. Uste dut badagoela oso giro intimista azaltzea rockaren bidez. Gurean badaude hori egin dutenak: Ruper Ordorika, Xabier Montoia, Hertzainak-en bigarren diskoa, Itoiz... Sarri erlazionatu izan naute beste musika mota batekin, agian txeloa eta esku-soinua erabili izan ditudalako. Uste dut disko honek neure lekuan jarri nauela. Horrez gain, Habiak diskoan ez zegoen batere haizerik. Honetan aldiz, kristoren haizea dago, nire ahotsa eta taldearen artean, euren hardcore oinarriagatik, segur aski. Akaso, norbaitentzat hor galdu egingo da zerbait, baina niri gustatu egiten zait ahotseko arnasak entzutea, esaterako. Nire irakaspen handienetako bat izan da disko honetan.

Letra guztiak zureak dira kasu honetan. Beti egin izan diezu keinu beste zenbait idazleri zure hitzetan. Oraingoan ere bai?

Zebra izenburua dator Joseba Sarrionandiak liburu batean egiten duen aipamenetik. Ez da berea ipuina, baina berak jaso egiten du liburu batean: Norbait zebra bati hurbildu eta galdetzen omen dio: Zu zer zara zuria marra beltzekin, edo beltza marra zuriekin? Joko hori asko gustatu zitzaidan. Esaterako, zer naiz pertsona alai bat egun tristearekin, edo pertsona triste bat egun alaiarekin... eta Zebra kantuak ondo islatzen du nire bizitzako une hau. Horretaz gain, Sandor Marairen La mujer justa-k lagundu zidan Naufragoak kantuko letra idazten, harremanen ingurukoa.

Gainerako hitzak zeure-zeureak. Zure ahotik zuzenean esan nahi izan dituzu gauzak oraingoan?

Bai. Disko hau oso neurea da. Egin ditudanetatik neureena. Dagoen dena dagoen lekuan dago hortxe egon behar duelako. Asko idatzi dut. Aukeraketa lan handia dago. Elkar lotuta daude hitzak eta ideiak eta kostatu zitzaidan letra guztiak erabat idazten bukatzea.

Denbora igaro da aurreko lanetik, baina, kezka bertsuak ote dituzun agertzen dute letrek. Edo aldatu dira zure obsesioak?

Ez, nitaz hitz egiten dute letrek. Inoiz baino gehiago. Ni eta nire inguruneaz.

(H)egoak eta Harresia kantuetan ahotsarekin jolasean aritu zarela iruditu zaigu.

Bai, badago halako zerbait. Harresia kantuan akaso ez horrenbeste. Harresia-n gehiago dago tratamendua. Baina, bai saiatu naiz zerbait aldatzen, eta adibide garbiena (H)egoak da. Salto bat izan da. Kantu hori eginda nuen. Gitarra oso Fugazi-rena zuen. Eta Borjak gainetik sartu zion erabat Sonic Youthen gitarra bat. Hasieran , ahots tradizional eta konbentzional batez abestu nuen. Abestia ezabatu egiten zuen, hain gitarra ederra izanda Behin abestia grabatua zegoela, txantxetan, hasi nintzen beste modu batera abesten. Gustatu eta holaxe egin genuen. Gero, Atom Rhunbako Robert etorri zen eta koro bat sartu zuen, eta baita gitarra detaile bat. Beste diskoetan baino lehorrago kantatu dut oro har. Niregan ohikoak ziren hainbat ahoskera berezi kendu egin ditut, taldekideek jada ez didatelako uzten (kar, kar...).

Desertua kantuko giroa gainontzekoengandik desberdina da. Izenburuari ondo egokitzen zaion giroa du.

Abesti horrek asko du Calexicotik. Hasieran, Calexicoren antz handiegia hartzen genion. Calexico ez zen beste zerbait egiteko kapaz ez bagina ez genuela sartuko pentsatu genuen. Pixkana, ordea, konplexu hori kentzen joan ginen. Kantu polita da, eta gainera, Calexicok ez du ezer asmatu. Calexicok baino lehenago Migalak egiten zuen hori, esaterako, edo Ennio Morriconek. Gainera, gonbidatu bezala Audienceko Gaizka eta Hannot eta Xabier Erkizia ditu abesti horrek. Bakoitzaren barne desertuaren metafora azaltzen dute hitzek eta gustatu zitzaigun. Egin behar genuela erabaki genuen.

Talde sendoa duzula aipatu dugu. Kolaboratzaile taldea ere aparta da.

Bai, luxu bat da. Musikaren arloan, Audienceko Gaizka eta Hannot, Xabier Erkizia, Atom Rhumbako Rober eta Amodioko Jabi izan ditugu. Horrez gain, Iigo Aranbarrik lagundu dit hitzak orraztu eta laztantzen, Xabier Gantzarainek egin du diseinua, eta Galder Izagirrek egin ditu argazkiak. Musika aitzakia ederra da jendea ezagutzeko eta lagunak egiteko. Eta, neurri handi batean bada neure identifikazioen aitorpen moduko bat. Esaterako, Audiencekoak ez nituen ezagutzen. Badirudi euskaraz eta ingelesez kantatzen dutenek ezin dutela loturarik eduki. Eta, ziur aski, nik lotura handiagoa izango dut Audiencekin euskaraz abesten duten askorekin baino. Eta, aipatzekoa da Roberrek euskaraz kantatzeko egin duen ahalegina. Euskaraz ikasten ari da. Nik ingelesez abestu nuen Atom Rhumbaren remixen bilduman, eta orain berak euskaraz.

Laudorio ugari jaso zenuen Habiak lanarekin. Horrek beldurrik eragin al dizu kantu berriak sortzerako orduan?

Eragiten du presio bat, baina presio horrek bultzatu nau nik argi nuen zerbait egitera. Sormenean dabilenak ezinbestekoa du arriskatzea. Habiak-ek laudorio asko jaso zituen, baina hasieran jende asko geratu zen hotz. Jende askorentzat disko hartako soinua bola baten modukoa zen, dena tonu baxukoa eta itxia. Baina, orduan huraxe nahi nuen eta halaxe egin. Orain, ez nuke horrela egingo. Beste zerbait behar nuen. Azkenean, une bakoitzean bizi duzunak lotura du kantuekin, eta gaur lasai nago: badakit ni naizela hau, eta hori da garrantzitsuena. Ondo ateratzen bada, askoz ere handiagoa izango da poza, eta gaizki ateratzen bada... ba hurrengoan asmatuko dugu.

Bost urteko denboraldi hau erabili duzu musika gehiago entzuteko, xurgatzeko, edota deskonektatzeko, haizea hartzeko?

Adin kontua izango da akaso, baina pasatu zait obsesio hori, aldizkari espezializatu bat erosi eta han agertzen diren ia disko denak entzun arte onik ez izatearena. Zortez, musika asko entzuten duen jendea daukat inguruan, eta beti pasatu izan dizkidate gauzak. Sortze prozesuan sartzen naizenean, musika asko entzuteari utzi egiten diot. Baina gustukoak ditudanak entzun egiten ditut. Bost urte denbora asko da, baina azkenaldian gehien entzun dudana Antony and The Johnsons izan da. Horrez gain, beti entzuten ditut gustuko talde batzuk; Wilco, Lehonard Cohen, Tom Waits, Neil Young... Sonic Youthen azkena ere asko gustatu zait. Eta azken urteotako deskubrimendu handi bat Bob Marley izan da. Entzun bai, baina kasu handirik ez nion egina eta asko gustatu zait. Nire ingurukoei esaten diet reggae-dub disko bat egingo nukeela, eta barre egiten dute, baina ikusiko dugu...

Eta begirale moduan, kanpotik nola ikusi duzu euskal musikagintzaren jarduna?

Ez dakit, egia esan... Kontzertuetara ez naiz sarri-sarri ere joaten, Euskadi Gaztea eta tankerakoak ezin ditut entzun ere egin... Zer dagoen ere ez dakit ondo. Gauza interesgarriak badira. Petti, Xabier Montoia, Kuraia asko gustatzen zaidan taldea da. Berri Txarrak-en azken diskoa izugarri gustatu zait. Zuraren lana ere gustatu zait. Xabi Strubellek lan polita egin du, eta oraindik ere gehiago eman dezakeela uste dut.

Urte batzuk badaramatzazu musikaren munduan. Musikatik lortu nahi zenuena lortu al duzu?

Bai, lortu dut, eta dudarik gabe gainera. Eta, badaukat sentsazio bat zerbait bukatu izanarena. Ez dut esango banoala... gogo handia daukat-eta disko honekin kontzertuetan hasteko. Baina, bai iritsi naiz muga batera. Nire streap-tease pertsonalarekin aspertu egin naiz jada, goraino egin naiz. Eta, pentsatzen dut, zerbait egitekotan zerbait desberdina egin beharko nukeela, benetan desberdina. Gogoa daukat neure burutik ateratzeko, ni, ni-zu, gu horrekin ni neu nekatu egin naiz. Eta ni nekatu banaiz ba... pentsa besteak.

Zer ez dakigu, beraz, baina zerbait berria espero beharko dugu Anaritaz?

Edo igual ezer ere ez. Ez dakit... ze akaso hori pentsatzen dut, diskoa grabatzean izaten den betekadarengatik, baina ziur aski zerbait berria beharko du izan. Letraren bat badut idatzia jada, akaso sozialagoa, nire zilbor-zulotik atera eta perimetro gehiagorekin egindako zerbait, baina ez dakit, kontzeptu egokia topatu behar dut. Ea aurkitzen dudan. Beno, kantuak egiteko gai naizela badakit, ea beste zerbait egiteko gai garen edo...
bidali zure elkarrizketak Bidali zure elkarrizketak

Diskoak, Anariren hitzetan

Anari (1997, Esan Ozenki):

Ezustea niretzat lehen-lehenik, eta ezustea besteentzat ere. Erabat bihotzez egindako diskoa, gehiegi pentsatzeke. Atrebentzia dauka. Ez nekien zergatik idazten nuen idazten nuena eta zergatik kantatzen nuen kantatzen nuen moduan. Jaso nuena oso polita izan zen. Orduan, asko sinisten nuen kantu haietan. Musikaren munduan sentitzen nintzen etorri-berri, eta besteengandik apur bat urruti. Beti eduki nahi izan dut amateur puntu hori.


Habiak (2000, Esan Ozenki):

Oso argi nuen zer egin nahi nuen. Buruan entzuna nuen disko hura, eta instrumentazioaren alde egin nuen. Taldearekin hasi nintzen Lehenengo aldiz letrei ere gehiago eskatu nien. Lehen diskoko letra zenbait jada ez zitzaizkidan gustatzen. Kuriosoa da, nola sarri musika ez den zaharkitzen eta letrak aldiz bai. Askoz gehiago pentsatutako disko bat da. Zenbait kantu asko gustatzen zaizkit oraindik, beste batzuk ez hainbeste.


Zebra (2005, Metak):


Gehien kosta zaidan diskoa. Zesareaz sortutakoa eta hala ere tira egin behar... Lehen diskoa konturatzeke iritsi zen; bigarrenak ere bazuen etorri bat, eta hau kostatu egin zait. Diskoa preparatzen hasi nintzenean ez nuen gogorik diskoa egiteko; banekien exorzismo parte bat bazegoela, begiratu nahi ez nuen leku batzuetara begiratu behar nuela... Bertigorik handiena eman didan diskoa da, baina gustatu zait erronka. Gustatzen baitzait arriskuak hartzea. Gustura nago.



2005-2006, ABENDUA URTARRILA

Erlazionaturiko edukiak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.