Eta halakoxea da poema bilduma hau, hitzetan zuzena eta gordina, gordinak diren bezala kontagai dituen giro marginalak, jende baztertua, galtzaileen erretratuak eta miseria: jonkiak, prostitutak, agureak, etorkinak, kaleko jendea, tabernazuloetako biztanleak… Paddy Rekaldek paradisua non dagoen ohartarazten digu, edota Charles Bukowsky, Gabriel Aresti eta Celso Emilio Ferreiro hiru koñaken aurrean juntatzeko kapaz da. Gabriel Arestiri ere gutunik idazten dio: “Gabriel / Jaungoikoa / Ez da Otxarkoagan jaio / Ezta Larraurin hil ere / Punk-rocker haiek abesten zuten moduan/ Jaungoikoa / puten plazer oihuak / bezain faltsua da”. Paddy Rekaldek Bilbori buruz hitz egiten du, baina agertzen diren hainbat gai hiritzar horrez gaindikoak izan daitezke/dira. Deustuko idazlea zuzena da, eta parekotasunik aurki genezake bere idazkeraren eta rockaren estilo zuzenaren artean, poema freskoak eta irakurtzeko errazak baitira, zeharbideetan galdu edo sartu gabe. Eta ez dira gutxi musikari egiten dizkion erreferentziak liburuan zehar. Ratoka edo tita batean irakurriko duzu poema sorta hau (48 poema dira guztira) eta rock talde batean jotzen baduzu idei edo letra iturri polita izan daiteke. Bibo dub kronikak (2004) aurretik, Paddy Rekaldek ondoko lan hauek argitaratu ditu: Aizu Paddy eta Whiskey koloreko gauak ipuin liburuak, Sex Abaroa poesia liburua eta Rebel mayo colorao nobela.