Cafe Teatroren errautsetatik datorkigu Iñigo Ingalaterran eta 15 musikariren laguntzaz grabatutako disko honekin. Euskal Herrian inoiz izan den talde interesgarri eta dotoreenetako baten partaide izanak abisuaren gainean jarri beharko liguke. Talde haren ildoaren jarraipen bat espero genezakeen. Eta neurri batean hala da, baina niretzako ez da nahikoa izan eta disko honen edertasuna kolpean hausnartzeko prest ez nengoela onartu behar dut? Hamaika aldiz entzun ondoren, tontotuta jarraitzen dut, liluratuta, nahastuta, erabateko edertasun honen sekretua deszifratu eta adierazteko gai ez naiz.


Saiatzekotan, folk kutsua hor dagoela esan nezakeen, soinu paisai lausoak, udazken giroak, konponketa epelak, eta instrumentazio goxoak nonahi agertzen direla ere. Zolitasuna eta hunkigarritasuna bar-bar dariola ere komentatu nezakeen. Cafe Teatroren disko handien inbidiarik izan behar ez lukeela bota nezakeen gauza borobiltzeko asmoz.
Baina motz geratuko nintzateke. Motz eta zuhur... Iñigoren lana "txikitzea" litzateke hori. "Estilo ariketa" arrunt baten mailara ekarriko nuke diskoa. Eta hori ez da bidezkoa, ez, ezta gutxiago ere. Back and forth zentzurik hoberenean, traszenditzeko gaitasuna duen disko urri horietako bat baita. Bere musikak gure barnean izkututa eta betidanik gordeta izan ditugun doinuak berpizteko gaitasuna duela ematen du. Familiartasun arraro bat sentitzen da entzutean, baina ez dago zehazki kokatzerik, nolabaiteko memoria kolektibo batean edo antzeko zerbaitean ez bada. Ez dakit, "traszendente" xamar jartzen ari naizela uste det. Esan dizuet diskoak tontotuta naukala. Hobe isiltzea eta bihotz bihotzez gomendatzea.