entzun.com

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Urko Ansa 2010

II. OLEARSOFEST - 2010/05/01 - Hondarribia - SENSER + BERRI TXARRAK + LOQUILLO + SEXTY SEXERS + SURF

Surfin Kaos! Surfin Kaos!

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Udaberriko arratsalde eguzkitsua. Hondartza ondoan gaude, jaialdiko karpara sartzear, Estricallako morroiak egurra ematen ari direla. Paisaia idiliko honetan kasik hondartzan bainatzeko gogoa ematen du, edo kaira arrantzaleak ikustera joateko, baina eginbeharra hemen daukagu. Eguna perfektua izango denaren susmoarekin: kartel bikaina, giro ezin hobea, aglomerazio handirik ez Ziur aski denetik hoberena, talde guztiak estilo ezberdinekoak direla da, horrek ematen duen publiko aniztasunarekin.


Denetik ikusi baikenuen, hasi heavy, punki eta rockzaleetaraino. Denak ezberdinak baina denok bat. Rock and rollak arraza integrazio alde hainbesteko lana egin bazuen, zergatik ez du ba gaur berdina egingo mota guztietako jendearekin?

Azkar sartu gara barrura, ez dugu Fernando Apoa eta lagunen ikuskizuna galdu nahi. Ekonfesten harritu bagintuzten, oraingoan ez da gutxiagorako izan. Jende gutxi dago oraindik, baina horrek ez du axola. Karparen kanpotik datorren argi naturalak giro berezia ematen dio guztiari. Hardcore basati honek burmuinak txikitzen dizkigu, bizirik sentitzen gara. Gozatu egiten dugu. Laster berriz ikusteko gogoa utzi digute, berriz ere.

Surfin Kaos, disko berria kaleratzear dutela, dira hurrengoak. Punk-rock taldea bezala aurkezten dute askok, nahiz eta batzuetan pop itxura ere hartzen diedan. Aktuazioetan txispa pixka bat behar dutela pentsatzen jarraitzen dut. Edonola ere, dibertigarriak dira, eta beraien abesti onenetan (Hil nazazu mesedez, eta batez ere Zerritu nahi dut eta Rock Hotsaken inoiz egin duten onena-) maila altua ematen dute, publikoan ere nabaritzen dena. Tori nire sexua eta Izerdiz jantzirik ere ezagunen artean daude. Ez dira Sexty Sexers. Ez dira Neubat. Baina hor jarraitzen dute rockanrollari ematen. Disko berriaren zain geratzen gara.

Gutxi falta da jada Sexty Sexersen erakustaldi berri batez gozatzeko. Gaurko set-listean Ekonfestarekiko aldaketak egon dira, eta hori da denetik hoberena: errepertorio posible asko dauzkatela, eta guztietan maila izugarria emango dutela, The Black Crowes batzuen moduan. Horretan ere handiak. Lorerik ez izan da lehena. Hemendik aurrera ez da tregoarik egongo. Ezta behar ere! Hi otso, Tetsuo edo Melquiades, Pneumatiko usaia Beste liga batean jokatzen dutela argi dago, hain zuzen hemen ez dago poserik, rockandrollari maitasuna bakarrik. Behor begiak so (Azken CD bikainekoa) sorpresa izan da, Ekonfesten ez bait zuten jo, eta gure erreguak entzunda edo eskaini ote dute? Haginak agian eta Zyklon birika ukabila altxatuta kantatzera eramaten gaituzten bultzadak dira 70etan bageunde Hit Singleak izango lirateke. Ingelesak ere bere lekutxoa izan du Rotten my Casiopea eta So we died-en. Kanta guzti hauek sortzen dute halako giro bat, lisergikoa eta astuna era berean. Kaliforniako desertuan bezala sentitzen gara, Dessert Session haietako batean bezala. Ez gaude oso urrun, alboan dagoen hondartzak balio dezake? Ziur baietz. BlackBlack Mamba ez da, ere, atzean gelditzen. Honezkero gitarra jole tximaluzea gure artean ibilia da, lasai-lasai solo amaigabe eta bikain bat joaz, eta Mikel Larretxe abeslariak berbera egin du, jende artean nahastu, publikoaren harridurarako. Baina amaierak ere noizbait iritsi behar du, eta Arima lapurrak izan du ohore hori.

El Locorekin urteroko zitara ere ezin hutsegin genuen. Loooooooco looooooooco entzuten dugu behin eta berriz, El Cloteko rockeroaren zain gaudela. Zoroa agertu da azkenik, Rocknroll actitud klasiko berriarekin. Mara eta Pgate a m zaharrak hain goiz jotzea ere sorpresa izan da, baina berriz ere kanta nahiko berrietara itzuli zaigu: El hijo de nadie, Lnea clara, Arte y ensayo, Memoria de jvenes airados, El hombre de negro, Cruzando el Paraso (bere azken CDan Johnny Hallyday handiarekin bikotea egin duen kanta ederra), Corazones tatuados hunkigarriak aztoratu gaitu. Lehen lerroetan denetik dago, jaialdi osoan bezala, jende mota ugari. Rock suave, Todo el mundo ama a Isabel (tartean Las chicas del Roxyrekin) eta Autopista (guztietatik zaharrenak) amaiera eman diote kontzertuari euforia kolektibo baten erdian. Baina jendeak gehiago nahi duenez, 3 kanta gehiago jotzera atera behar izan dute: Feo, Fuerte y Formal 2000. hamarkadako bere kantarik onenetakoa, eta El Ritmo del garaje mitikoa. Zaleok bagenekien Cadillac solitario gabe ez duela alde egingo, eta lehen notak hasi diren momentu berberean lasaitu gara. Amaiera ezin hobea.

Baina jaialdiak aurrera jarraitzen du, eta jarraian datorrena ez da edozer: Berri Txarrak nafarrek sekula izan duten formaziorik hoberena, bere diskorik borobilena aurkezten duten biran! Payola diskotzarra ez da, ez, beste CD bat bakarrik. Ez horixe. Euskal Metalaren zutabe sendoenetako bat bihurtu baita. Lanak bere fruituak eman ohi ditu, eta horretan ez dira atzean geratzen. Guzti honetatik kuriosoena da, Payolako kanta asko gertuago daudela Sexty Sexers eta Sharon Stoneretik, heavy metaletik baino. Azken finean, guztia Black Sabbathetik datorrela badakigun arren, 90etako berrikuspen hartara zuzendu direla dirudi, Kyuss batzuen bideetatik esperimentatzera. Pentsamendu guzti hauen erdian Etorkizuneko aurrekari guztiak kantu berria elefante baten moduan sartzen zaigu burmuinaren erdian, zimak aurrera eta atzera mugitzera behartuz. Kanta hauek onegiak dira geldirik egoteko. Denak ez du balio, Ebidenteegia, Kezkak kanta zaharragoak dira eta set listean ondo baino hobeto geratzen dira. Berdin esan genezake Gezur bat mila aldiz eta Orekari buruz. Payola eta Achtung!!!ek ere CD berria ordezkatzen dute. Baina lehen esandako stoner estilokoek diferentzia markatzen dute berriz ere: Dortoken mendean astunak, dortoka baten erritmoa jarraituko balu bezala, Jainko ateoa zirraragarria (ziur aski taldearen kantarik onena) eta Maravillas, azken bisa izan den kanta hunkigarriak, ezin gaituzte gure harriduratik atera: estilo ezberdinekoak izateaz gain, bere kalitateagatik bizitza osoa stonerra egiten pasa dutela baitirudi. Txalogarria.

Honenbestez eman genion amaiera aurtengo Olearsofest jaialdiari. Estilo aniztasunagatik berezia izateaz gain, euskal jaialdien unibertsoan Loquillori tartea egiteagatik ere originala izan dena. Eta jarraipena izatea gustatuko litzaigukeen festibal txiki, oso handi batean egon izanaz gustura. Senser ikusi ezin izan genuenez barkamena eskatzen dizuegu. Ea hurrengo batean. Gora Olearsofest!!
bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Erlazionaturiko edukiak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.