entzun.com

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Sagardantza 2014-06-26

Iruñeko Erraldoien Txokoa Mursego (ikusi nuen lehen aldia)

Mursego Iruñeko Erraldoien txokoan. Argazkia: Elisa. Mursego Iruñeko Erraldoien txokoan. Argazkia: Elisa.
Asko idatzi da Mursegori buruz, asko hitz egin. Nik dakidala, beti bere dohainak azpimarratzeko, goraipatzeko. Zale, kazetari eta kritikariak, denak bat datoz. Maite Arroitajauregiren estudioko lanak entzun eta gero, adostasunaren zaku horren barruan ikusten dut nire burua ere. Baina orain arte, estudioko grabazioen bidez baino ez nuen Mursego ezagutzen. Eibartartarrari buruzko nire iritzia osatzeko mahaiaren azken hanka falta nuen: zuzenean entzutea, kantuak eraikitzeko prozesua bertatik bertara ikustea eta ezagutzea.

Aukera suertatu zaitzaidan azkenean, joan den ekainaren 26an Iruñera jotzera etorri zenean. Esan bezala, batzuen eta besteen ahotik entzundakoak –kontzertu bereziak, kitzikagarriak...– nik neuk bizi nahi nituen, eta zergatik ez, egiaztatu. Zehaztu beharra daukat ez nintzela kronika hau idazteko inongo asmoarekin joan, eta halaxe bertaratu nintzen, kontzertu batez gozatzeko xede soilarekin.
Erraldoien Txokoa deritzon udal aretoa zen emanaldiaren tokia. Leku berezia da, kristalezko negutegi baten antzekoa. Aretoa goraino bete zen eta norbaitek adierazi zuenez, 30 bat prestona gelditu ziren kanpoan sartu ezinik. Publikoa askotarikoa zen: zaharrak eta gazteak (eta hor nonbait erdibidean daudenak), hiriko euskatzale mordoxka, musikazale petoak eta musikari nahikotxo ere –Toño Muro (Balerdi Balerdi), Kokoshca-ko jendea, Kazkezur-eko taldekide bat edo beste ere...–.
Hasi zen emanaldia, isilune bortitz baten ostean. Maitek lehen kantua eraikitzeari ekin zion, eta presarik gabe etorriko ziren bigarrena, hirugarrena eta beste guztiak. Kantua nola hazten eta garatzen zen ikuste soilak harrapatu ninduen: nola ipintzen zuen soinu geruza bat bestearen gainean, nola sartzen zituen ahotsak, nola multzoa hazten zihoan –askotan halako puntu goren batera iritsiz–, nola mantentzen zuen tentsioa, nola ematen zion akabera... Eta pentsatu nuen, erdi zorabiatua, nik bigarren loop-erako jada erabat galduta egongo nintzatekeela.
Segituan ohartu nintzen, gutxienez, berezia den zerbaiten aurrean nengoela. Afrikako sabana zabaletatik heldutako hotsak, cumbia, folka, musika klasikoa... hori guztia eta gehiago, beti ere pop kontzeptu batean bilduta. Sakona askotan, baina ez beti, Mursegok umoreari bide ematen dio, eta esango nuke une jakin batzuk "desdramatizatzea" gustatzen zaiola, nik behintzat asko eskertzen dudana.
Egun horretan atera nuen beste ondorioa hauxe da: Mursego sortzaile eta interprete ausarta da, eta gaineratuko nuke, Mikel Laboaren modura dela usarta. Nondik joko duen jakin nahi duen ikus-entzulearen arreta harrapatzen du, irudimentsua delako, baina batez ere, askea. Gutako asko egitera ausartuko ez ginateen hotsak, soinuak... egiten ditu, eta modu batean, liberatzailea izan daiteke entzulearentzako ere. Maite ekilibrista bat bailitzan irudikatu nuen zenbaitetan, sokaren gainean bakarrik, oholtza gainean bakarrik dagoen bezala, musika tresnez inguratua (perkusioa, melodika, txirula, txeloa, ukelelea...), kontzentratua, kantuak sortuz.

Sakona askotan, baina ez beti, Mursegok umoreari bide ematen dio, eta esango nuke une jakin batzuk "desdramatizatzea" gustatzen zaiola
Emanaldia aurrera zihoan, Nietzschek zaldi bat besarkatu zuen kantua heldu zen arte, eta orduan guztiz desarmatu ninduen, eta halako emozio handi bat sentitu nuen. Gogoratu nuen aitak behin esan zidana, alegia, txeloa dela doinurik ederrena ateratzen duen musika tresna. Ez diot behingoz arrazoia kenduko...
Ez dakit lehenago edo beranduago izango zen, berdin dio, baina "kit-kat" baten modura, Toño Muro lehen lerroan eserita zegoela ohartuta, Balerdi Balerdi goraipatu zuen Maitek –"Euskal Herriko pop talde onena da" (edo antzeko zerbait bota zuen)–, eta Eusnob jo zuenean, Iruñeko errealitatera moldatu zituen bukaerako hitzak, Katakrak (lehen La Hormiga Atómica), Iñigo Cabezafuego eta Kokoshca, besteak beste, aipatu zituelarik. Bukatzeko, Nafarroa behereko aintzinako kantu bat oparitu zigun. Ordea, eta tamalez, ez zuen Erretaguardia jo, Le Tigre gogora ekartzen nauen kantua, izan ere, errepertorioa egun horretako askotariko entzuleri eta leku berezira egokitu baitzuen. Bederen, badut aitzaki berri bat Mursego berriz ikustera joateko: bere alderdirik zaratatsuena edo punkiena ezagutzea.
Eta bai, esperientzia ederra, intentsoa, emozionantea eta erabat dibertigarria izan zen Mursego zuzenean gozatu ahal izatea. Segur aski, bakoitzari gauza desberdinak sentiaraziko dizkio eibartarrak, hortaz, probatzeko gomendatuko nioke Mursergo zuzenean ikusi ez duen eta kronika hau irakurtzen ari den horri.
bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.