entzun.com


Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

Zabaldu
bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Antton Iturbe 2012/03/30

Kursaal aretoan (Donostia) Low

Low. Argazkia: Juan G. Andrés. Low. Argazkia: Juan G. Andrés.

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Low ez da jendetza eta etzulego handietarako talde bat. Akustika zoragarria izan arren, kursaal-eko areto nagusia erdi hutsik ikusteak, kontzertuak beharbada Victoria Eugenia edo Antzoki Zaharreko intimotasunean gune egokiagoa izango lukeela pentsa arazi zidan.

Are gehiago Rauelssonen ekitaldiak nahiko hotz utzi ninduela onartzen baldin badut. Peter Brodericken piano, ahots eta konponketa ederren laguntza izan arren. Rauelssonn abestiak txepel xamarrak iruditu zitzazkidan. Asmoa eta gustu ona beharbada bai, baina funtsezkoa, ahotsa edo kantuen pertsonalitatea, eskasa egia esan.

Baina, Low hirukotea eszenatokian agertu eta jotzen hasi bezain pronto, hodei, zalantza, hotzikara eta beldur guztiak bertan ahaztuta utzi nituen. Alan Sparhawk-ek hasiera bortitza eman zion ekitaldiari Hendrix eta Neil Young-en oihartzunak zekartzan gitarra oihukari baten laguntzaz. Eta bat batean geratu egin zen. Mugimendu edo hotsik egin gabe isiltasunaren efektua gugan barneratzen uzteko denbora eman zigun. Eta gero kantuaren doinu delikatua xuxurlatzen hasi zen bere emazte eta bateria jole den Mimiren ahots liluragarriaren laguntzaz.
Minutu eskas batean taldearen esentzia modu hoberen edo bizienen adierazterik ez dago eta, bide batez, bigarren minuturako Low beste liga batean edo, hobe esan, dimentsio batean lan egiten dutela jabetu arazteko. Hortik aurrera ia ia gorabehera pittin baterako astirik gabeko ordu eta erdiko emanaldi borobil bat baino besterik ezin zitekeen etorri.
Horixe izan baitzen azken batean eta nere ustez Low-ren kontzeruta. Taldearen dohain guztien erakustaldi sendoa eta anitza (bai abestien jatorriaren aldetik baita izaeraren aldetik ere). Intentsitatea, tentsioa, elektrizitatea, ekaitza, armonia, leuntasuna, isiltasuna, laztana.
Irudi eta parekotasun ugari etorri zitzaizkidan burura kontzertuan zehar. Aipatutako Neil Young-en Weld garaiko gitarra ziztatzailea, Galaxie 500en espiral moduko tranze dotorea, Yo La Tengo-ren gaitasun musikala eta jarrera. Denak errespetagarriak eta nire aldetik erabat mirestuak.
Baina bene-benetan pentsatu nuena zera izan zen: 20 ute eta hamar disko baino gehiagoren ondoren, zarata mediatiko handiegirik gabe Duluth-eko bikoteak (Alan eta Mimi) pilatu duen artelan erraldoiak klasiko handien mailara ekarri dituela. Hots, Low beste inorrekin alderatzerik ez dagoela. Low, Low direla. Bakarrak, errepika eta imita ezinak eta oso oso handiak.
Kontzertuaren amaieran Alanek laino ilunak alde batera utzi eta eguzkiari argia ematen uzteko eskatu zigun. Iluntasuna eta goibeltasunarekin sarritan identifikatuta izan den talde bat dagoeneko ezerren beldur edo lotsarik ez duenaren adierazgarri.

Zabaldu
bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.

Berri Laburrak

  • Fermin Muguruza & Kontrakatxa Hego Amerikan daude maiatzaren 16tik: Chile, Montevideo, Bogota, Mexiko...
  • Foehn zigiluaren udaberriko nobedadeak: BALAGOren Darder eta OSO LEONEren Mokragora.
  • Zaramak hiru abesti dituen disko labur batekin datorkigu: Sinestezina. Hemen entzun.
  • Jazzaldian euskotarrak: 18 talde, 9 dj, B. Achiary, I. Salvador, M. Azpiroz, Igelaren Banda... www.heinekenjazzaldia.com
  • SONISPHERE 2013: Madril (Mai 31) & BCN (eka 1). Kartela: IRON MAIDEN, ANTHRAX, MEGADETH, AVANTASIA...
  • Balerdi Balerdi taldeak Petti beratarra fitxatu du. http://balerdibalerditaldea.wordpress.com/

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!