entzun.com

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Antton Iturbe 2014-2-25

Kursaal-eko Ganbera aretoa Bill Callahan

Bill Callahan Zuzenean Donostian. Bill Callahan Zuzenean Donostian.

Bitxia da zein modu ezberdinez ikus dezaketen artista berbera pertsona ezberdinek, zein ezberdinak izan daitezkeen bakoitzaren itxaropenak ekitaldi beraren aurretik. Horixe pentsatu nuen Bill Callahanek Donostiako Kursaalean eman zuen kontzertua amaitu gabe 20 bat lagunek aretoa utzi zutenean, edota irteeran komentario ezkor batzuk entzutean.

Aretoa utzi zutenen arrazoiak ez ditut ezagutzen, behar bada etxera bueltatzeko azken trena edo autobusa harrapatzeko ez zuten beste erremediorik, baina batek baino gehiagok emanaldiaz nahiko izan zuela iruditu zitzaidan. Gauza bera esango nuke nere inguruan zeuden beste batzuei buruz eta irteeran topatu nituenei buruz: aspertu egin zirela, azken batean.

Egun pare bat geroago eta hotzean pentsatuz, Bill Callahanen inguruan irudi pixka bat distortsionatuta sortu dela erabaki dut. Nagikeriaz edo miopiaz, Bill Callahan americana music-eko zakuan sartu izan dute kazetari eta zale askok, eta ez zait egokia iruditzen. Tarteka harmonika eta steel guitar-a erabiltzea eta ahots sakona izatea ez zaitu derrigorrez country musikarekin lotu behar. Are gehiago, itxaropen faltsuak sor litzake eta horixe uste dut pasatzen dela Billekin. Horretaz gain, kritikaren aldetik azkenaldi honetan jaso duen bultzadak (merezitakoa, zalantzarik gabe) zale berri ugari erakarri ditu eta hauek erreferentzia bat bilatu nahi izan dutenean, Wilco, Neil Young edo Damien Jurado moduko izenak aurkitu dituzte hainbat artikulutan.

Bill Callahan artista ZAILA da (...) Sortzaile garratza da, monotonoa eta obsesiboa. Slint edo Codeine-ren goibeltasuna eta Lou Reed edo Leonard Cohen-en zorroztasuna dira bere benetako oinarriak, nire ustez"

Eta ez, sentitzen dut, baina ez. Handiak eta oso estimagarriak izan arren, Bill Callahan ez dauka artista horiekin zerikusi handirik. Eta haienganako errespetu handienaz zera esango dut: Bill Callahan artista ZAILA da. Ez du haien hunkigarritasuna, melodiarako erraztasuna eta goxotasuna. Sortzaile garratza da, monotonoa eta obsesiboa. Slint edo Codeine-ren goibeltasuna eta Lou Reed edo Leonard Cohen-en zorroztasuna dira bere benetako oinarriak, nire ustez. Beste mundu bat da.

Guzti hori esanda, Kursaal-ean eman zuen kontzertua aparta iruditu zitzaidan goitik behera. Orain dela gutxi Antzoki Zaharrean eman zuena bezain ona behinik behin. Dream River-eko abesti batzuk gehitu zituen eta bigarren gitarra jole bat gehituz pasarte instrumental luzeagoak (eta benetan itzelak) tartekatu zituen. Une batzuetan bere Have Fun With God azken diskoan egin dituen dub nahasketen ukitua somatu izana iruditu zitzaidan ere, bereziki America abestirako egin zuen bertsio lisergiko xamarrean. abardura txikiak era batera edo bestera, Bill pertsonalitate sendoko artista da eta ez da bere ildotik urrunegi joango. Gustatu ala ez, oihartzuna handiagoa edo txikiagoa bada ere, bere horretan jarraituko du. Urte askotarako izatea espero dut.

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.