OSTIRALA, Irailaren 30a
Ostiralean, arratsaldeko  18:00etarako  Aurora Beltrán igo zen taulara ; jaialdia irekitzeko ohorea berari egokitu zitzaion,  eta erronkari gogoz ekin zion,  formatu akustikoan eta eserita.  Silencio,  Clases de baile,   edo Adulada  kantekin,  bere ahots ederraz eta gitarraz,  era pausatu baina sentikorrean moldatu zen ; Tahúres Zurdos-en  Tocaréko notak hasi zirenean,  txintik ere ez genuen entzun oraindik nahiko hutsik zegoen aretoan ; dudarik ez bere abestirik onenetako bat da,  arnasa ere geldiarazten duena.  Eta Mikel Rentería  ( jaialdiaren bultzatzailea ) gitarran lagun zuela  Nuevos Caminos kantarekin gehiago entzuteko gogoz utzi gintuen. 

Baina  THE WHYBIRDSen txanda zen orain,  niretzat aurtengo aurkikuntzarik handiena.  Kuadrozko alkondara eta ile luze horiekin grunge talde bat dirudite.  Beraien rock and rolla,  instrumentalki aberatsa eta pasiozkoa,  lau partaideen armoniekin nahasturik  ( laurek abesten dute ) ,  ikuslearen faboreko bihurtzen da laster.  Eta beraiek bizitzen duten bezala bizitzen dugu guk:  aho zabalik eta egun honetan leku honetan egoteagatik eskerrak emanez.  Eta Euskal Herrian klasiko bat bihurtu dena  ELLIOT MURPHY dugu.  Auskalo zenbat aldiz jo duen jada gure herrian.  Elliot eta bere banda  ( Normandy Allstars ) laster egin dira taularen jabe ; Izar handien naturaltasunaz eta bere blues sentimendu sakonaz musikazale guztiak plazerez hil ditu.  “ Midnight,  I Surrender ” eta The Isley Brothers-en  “ Shout ” eta David Bowie-ren  “ Heroes ” klasikoekin amaierarantz goaz,  beti ere pixka bat gehiago atzeratu nahiko genukeen amaiera,  baina laster gure artean izango dugunaren esperantzetan. 

 Loquillo jaunaren momentua da orain.  Doan tokira doala,  pasioak sortzen dituen izar handia.  30.urteurrenaren birako azken kontzertua genuen hau,  eta baliteke hainbeste denbora errepidean egoteak zertxobait eragitea azken emaitzan.  Baina Loquillo eta bere bandarekin ez dago zertan beldurtu:  beti jartzen dute pasioa eta duten guztia.  “ En las calles de Madrid ” boteretsuarekin,  lehen kantatik  Pepe Risiri omenaldia egin zioten.  Showaren azken aurreko kantan beste hainbeste egin zuten  Burningen  “ Qué hace una chica como tú en un sitio como éste ” aski ezagunarekin.  Eta Trogloditaseko gitarrajole izandako  Guille Martín  zenduari ere berea tokatu zitzaion,  bateriatik zintzilik zegoen kamisetak  10  zenbakia zuen eta  “ Martin ” hitza.  Showak aurrera egin zuen,  ohi den moduan  “ María ” ,  “ Pégate a mí ” eta estudioko azken bi lanetako  (“ Arte y ensayo ” -2004-  eta  “ Balmoral ” -2008- ) pieza onenetako batzuekin  (“ El hijo de nadie ” ,  “ Arte y ensayo ” ,  “ Rock  & Roll Actitud ” ,  “ Línea clara ” ,  “ Memoria de jóvenes airados ” ,  “ Cruzando el paraíso ”) .  Hasieratik amaieraraino,  pasio sutsuak sortzen dituzten kontzertuak dira,  benetako fanez osatutako ikuslego anitz batek bultzatzen dituena.  Loquillok keinu bakar bat egitea besterik ez dauka era guztietako erreakzioak eragiteko.  Bai jaunak,  2011  honetan,  jendeak  “ El loco ” beti bezala,  edo oraindik gehiago,  maite du.  Igor Paskual taldearen ardatz sendoenetako bat bihurtu da aspaldidanik, beste gitarran Jaime Stinus Donostiarrak heldutasuna eta klasea jartzen diolarik, Igorren gaztetasunaren osagarri. Laura baxujolea gero eta solteago nabaritzen dugu, eta bere posturak eta koroak taldearen parte garrantzitsu bihurtzen ari dira. Eta metrailarik boteretsuenaren erasoa etortzean,  zer esanik ez:  “Rompeolas”,  “Rock suave”,  “Autopista” basatia,  “Qué hace una chica como tú ” eta amaitzeko  “ Todo el mundo ama a Isabel”.  Berriz ere irtengo zirelakoan, han ez zuen inork ere alde egiten. Hango txistu, oihu eta ereserkiak, behin eta berriz eta gero eta ozenago, berriz irtetera behartuko zituztelakoan ginen, baina han ez zen musikaririk azaltzen. Minutuak aurrera eta ikuslegoa ez da errenditzen. P.A.-tik musika ipini dute gu uxatu nahian, baina ezer ez. Luzaro egon ginen hor, azkenik errenditu ginen arte: Loquilllo eta bereak ez dira berriz irtengo. Kabenzotz.

 Baina ez dezagun negar askorik egin, jaialdiak aurrera jarraitzen du eta... bai! beste sorpresa eder bat daukagu zain: The Right Ons! Ez nituen sekula ikusi eta ez daukat hauen diskorik, baina... a zer taldea!!! Hasiera batean anglo-saxoiak iriduitu bazitzaizkidan ere, espainiarrak dira. Gazteak izan arren, maila instrumental bikaina daukate, eta indar izugarria. Estilo batetik bestera pasatzen dira, funkiarekin jolastetik distorsio basatira. Talde gutxi ikusi daitezke horrelako gogoa erakusten dutenak.

Eta lehen egun honi amaiera eman diogu, zoritxarrez Mi Hermana Corina ikusi gabe gelditu gara baina bihar sentsazio gehiago dauzkagu zain.


LARUNBATA, Urriaren 1a

Gari, bezperan ere jaialdian zebilen euskal rockaren leienda, ikusteko gogo itzela genuen. Akustikoan jo izanak, ordea, puntuak kendu zizkion azken emaitzari nahiz eta Gari oso txukun aritu zen ahotsean zein gitarran. Amets eta Zu gabe, adibidez, musika garaikidearen bi gailur dira; eta beti izango da motibagarria Gari jauna ikuste hutsa, bere estilo ahaztuezin eta bakar horrekin; bere irribarrea eta karismarekin. Hitz bakarretan, Hil ez denak, Hertzainaken Ta zer ez da berdin izugarriak, eta Amapola bezalako kanta dramatiko eta infinitoraino ederrak, sentimendu sakon eta esperantzadun horien eremuan errege bihurtzen dute legazpiarra. Esperantzara kondenatua artelan ikusgarria da, bere bihotza irekitzen digun egilearen pentsamendurik intimoenak eskaintzen dizkiguna. Zer gehiago eskatu dakioke autore bati? Azken bi abestietan, ondoren aktuatuko zuen STEVE WYNNen kolaborazioa izan zuen Garik. Bihotz urdina eta Hasiko naiz borobil geratu zitzaizkien. Laster arte, Gari.

Eta Ariel Rot ikusiko genuela amets bat edo egia ote zen duda-mudatan genbiltzalarik, argiak piztu dira eta hemen dator argentinarra bere banda ikusgarriarekin, “Recuerdos”en lehen notak martxan jarri dira. Jaialdi osoan bezala, lehen bi abestiak bakarrik dauzkagu fosotik argazkiak ateratzeko. Argi ibili behar, beraz. Hirugarren argazkian, argazkilari guztiak kanpora eta publiko artetik saiatu behar. “El dos de corazones”, “Hasta perder la cuenta”, “Papi dame la mano” eta beste hainbatetan ikusi daiteke nola Arielek Rock Latino esan daitekeen estilo batetik bluesera edo Rock and Roll klasikora salto egin dezakeen, erraza dirudi bera ikustean...baina ez dut uste askok lortu dezaketenik. “Adiós carnaval”, Tequilaren “Rock and roll en la plaza del pueblo” eta “Llegó la policía” Rock and rolleroekin erremate bikaina eman dio kontzertuari, momentu batzuetan historia kontalari, besteetan gizon heldu bihurria eta askotan karisma erraldoiko artista bezala irudikatzen zaigun 50 urteko (askoz ere gazteago dirudien arren) musikariari.

 Baina guztia apurtzera datozenak, dudarik gabe, M-Clan dira. Esaidazue, bestela, zergatik hasten dituzten kontzertuak “Anfetamina y Rock” bezalako pieza batekin, non gitarrajoleetako batek pose bikain bat erregalatu didan, nire kamararen zorionerako. Jada fosotik kanpo, “Basta de blues”, “Perdido en la ciudad”, “Las calles están ardiendo” eta beste guztiek Landako gune osoa dantzan jarri dute. Argi dago jaialdiko garaileak (edo haietako bat) izan direla, ikuslegoaren motibazioa ikusita. “Condenado por tí” eta “Hasta la vista Rock And Roll”ekin festak aurrera jarraitzen du, baina bertsioen txanda iritsi da. Adibidez, Stevie Miller Banden bertsioak (bere garaian Murtziarrei ospearen bidea ireki ziona) zahar eta gazte, rockero eta ez hain rockeroak dantzan jarri ditu. Baina hori baino lehen Rod Stewart handiaren Maggie May boteretsuak flotatzen jarri gaitu. Bisetarako ”Miedo”, “Pasos de equilibrista” (The Whoren omenaldi itzela barne) eta “Quédate a dormir” utzi dituzte. Bere garairik komertzialenak atzean uzten ari ote dira? Argi dago azkenaldian ematen dituzten showak gero eta rockeroagoak direla (ikus, bestela, Bilbao BBK Live-ren kronika), egia esan botere izugarria erakusten ari dira; bestalde, inoiz falta izan ez dutena. Estatu Espainiarreko zuzeneko 4 edo 5 talderik onenetako batean aurrean gaude; bai orain dela 10-15 urte, baita gaur egun ere.

Ostiralean Loquillo amaitu zenean bezala, ia jende dena badoa jaialditik eta lau katu geldituko dira. Guk ere hala egin genuen, biharamunean Azpeitiako Kilometroak zain geneuzkalako, eta Smile eta J.C.Brooks ez ikusi izanaren pena, lehenak BBK Liven ikusi izanarekin soilik leundu nuen. Datorren urterarte!